Sahi, sevdiğin imtihanın olur muydu? Ve bir gün, o imtihanın ellerinden kayar mıydı? Yüzünde bir gülümsemeyle veda edebilir miydin sevdana? Hiç sevmemiş gibi. Ettiğin duaların O kişi için kabul olunmadığını, dualarının tecellisini başkasında gördüğünde ne yapardın? Teslimiyet. Nasip. Onun için ettiğin o güzel duaların başkası için kabul olduğunu nereden bilebilirdin ki? İşte bu sevda... Ne bir şehvet ne bir arzu. Bu Allah'ın ve Resulullah'ın razı olacağı bir sevda. Öyle olması gereken bir sevda. Tevekkül. ''Hayatının her köşesinde bulunduğun insan seni fark etmezken, hayatının her köşesinde olanı fark edemiyorsun Betül" dedi Ömer. Anlamamıştı... Hem de hiçbir şeyi... Sevda çok garipti ve ağır bir imtihandı...

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.

''Bu kapı kapandığın da birbirimizi bir daha göremeyeceğiz...'' ''Biliyorum'' dedi adam umursamazlık eklediği bakışlarını önünde duran kıza çevirerek. Tek bir bakış bile yeterliydi efla için soğuk bakışlarda yandı yandı kavruldu ama aradığını bulamadı. Tekrar tekrar baktı sevdiğim dediği adama, yüzündeki acı gülümsemesiyle gözündeki yaşla doya doya baktı. ''Bitti mi şimdi'' dedi sesinde bozguna uğramışlığı bir kenara bırakarak . Belki dedi içinden aradığım umudu bulurum o gözler de diye feryat figan baktı yandığı gözlere ... 'Hayır' dedi adam umursamaz bakışları artık kızın yüzüne bakmaya bile gerek duymuyordu.. 'Hiç başlamamıştı' sözlerinin tamamladığın da karşısında duran enkaza bakma gereği duymadan çıkmıştı kapıdan... O kapı kızın arkasından gürültüyle kapanmıştı. Korktuğu şeyin bu kadar çabuk olması içindeki minicik umut kırıntılarını da çarpan kapı eşliğinde parçalara ayırmıştı işte... Eflanın mırıltıları hıçkırık eşliğinde haykırışa dönüştü avazı çıktığı kadar bağırdı sanki daha fazla bağırabilirmiş gibi boğazındaki acıya inat '' Ölmedim ya küllerimden doğar yine severim seni, parçalara ayırdığın kalbimin toz tanesine kadar toplar yine severim hiç kırmamışsın gibi, hiç gitmemişsin gibi beklerim seni bu kapının arkasında. Olur da bir gün kalbin üşürse... hıçkırıklarının elverdiği kadar devam etti.. kalbin üşürse bil ki gitmişimdir senden bu sefer kalbimi toz tanesi yapan benimdir.'' Son gücünü de son nefesiyle bırakıp yıkıldı dizlerinin üzerine efla.. İki kalp vardı ortada biri kendi ölümüne adım sayarken diğeri ölümün haberciliğini yapıyordu arsızca...

'' İlk şartı evliliğin sahte olduğunu biz dışında kimse bilmeyecek ne olursa olsun sınır dışı edilsen dahi o bitti diyene kadar evlilik bitmeyecek ve sen vatandaşlık aldıktan sonrada devam edecek. Aynı evde yaşamak zorundasınız sana aylık ödeme yapacak bunun için ve onunla evli olduğun sürece kimseyi hayatına sokamazsın sanırım bu kadardı şartları '' tek nefeste söylemişti serkan üzerinden büyük bir yük kalkmış gibi nefes verdi yüzünde ki gergin ifadeyle denize baktı '' ödeme istemiyorum ama çalışma işini halletmeliyim sanırım'' '' alinin yanında çalışacaksın çalışma iznin olmasa da sorun değil evlilik karşılığında sana bunları sağlayacak.'' '' pekala o zaman'' masadan kalkan deniz bir şey unutmuş gibi arkasına döndü ''ne zaman tanışacağım'' saate bakıp '' bir saat içinde burada olması lazım geç kalmaz '' '' neden benimle evlenmek istiyor peki '' Göçmen Kuşlarda sevebilir..

Daha önce yayınlanmış ve sildiğim bir hikaye keyifli okumalar...