Kendini bulmak için çıktığı yolda hiç beklemediği bir anda onunla karşılaştı. Gik kokulu adamla...

Babası her ne kadar kafes dövüşüyle uğraşsa da onun için hiçbir şey ifade etmiyordu. Birbirlerini kana boğan hatta bazen sırf kazanmak için birbirini o maçta öldüren insanlar ilgisini çekmiyordu. Ta ki o kalabalıkta o ringde onu görene kadar. ''Altın Çocuk''

"Ne yaparsan erişirsin kalplerine? Dudaklardaki zehri kalbe akıtmadan, nasıl karşı koyabilirsin aşka? Ve nasıl kaybedebilirsin masumiyeti, o karanlık dünyada..." Nar; dünyadaki birçok kültürde yer edinmiş, her coğrafyada ayrı bir anlamın habercisi olmuştur. Yunanistan'da ve Orta Doğu'da yüzyıllarca şifanın sembolü olup, içinde barındırdığı mistik öykülerin de başkahramanı olmayı başarmıştır. Farsça'da "ateş" anlamına gelen nar, ateşle ve kalple özdeşleşen tutkulu aşkın sembolüne dönüşmekten kurtulamamıştır. Nitekim bunun en güzel örneği, Yunan Mitolojisi'nin en büyük aşklarından biri olan Hades ve Persephone'nin hikâyesinde başrol oynamasıdır. Yaşamındaki ironi Tanrısaldı. En uzun gün, 21 Haziran'da dünyaya gelmişti, Gece. Yeni yaşının ilk gününde, o hayatının bu denli değişeceğini hiç düşünmemişti. Çünkü geçmişte kapanmayan hesaplar ve tarihin boğucu tozları o istese de onun peşini bırakmayacaktı. Hayatına giren yeni insanların, onu tepeden tırnağa bambaşka birine çevirmesi kaçınılmazdı. Gece Altınay, sıradan sürdürdüğü hayatındaki bu çarpıcı gelişmelere ayak uydurmaya çalışırken; özgürlüğünü kaybettiği dünyada kendini yeniden yazdı. O artık yeraltının karanlık yüzü, Hades'in Persephone'si olmuştu. Çünkü ona Alas Çetin tarafından ikram edilen Nar'ı kabul etmişti. Ve yeraltında bir şey yiyenlerin, yeryüzüne çıkma hakları yoktu.

"Atlas, adeta bir dağ gibidir. Gücünden dolayı değil, suskunluğundan dolayı... Atlas düşünür, durur. Yaşadıkları Atlas'a, varoluşun sınırlarını bozulmuş bir plak gibi fısıldar. Güçlüdür ama özgür değildir. Atlas, özgürlüğün var olmayan bir ülke olduğunu çoktan kabul etmiştir."

Kitap olan NAR: Bir Yeraltı Efsanesi serisinin ikinci kitabıdır. Gece Altınay, geride bıraktığı bir yılın sonrasında artık eski kimliğini tamamen unuttuğunu fark eder. Babasını kaybedişi, başa çıkılamaz durumlardan ağır yara alıp tutsak edilmesinin ardından; özgürlüğün çok da büyütülecek bir şey olmadığını düşünmektedir. Çünkü insan kendi zihninde tutsaksa, onu çevreleyen parmaklıklar da somutluğunu yitirir. Rutubetten ciğerlerini eskiten hapishane duvarları içerisinde Gece, her şeyin bittiğini sansa da; geçmişin kapanmayan tek sayfası ona üzerindeki ölü toprağını atmaktan başka bir seçenek bırakmayacaktır. Persephone, yeraltının en karanlık zindanlarına hükmetmeye geliyor. Çünkü kralın olmadığı yerde başıboş kalan yeraltı dünyası parçalanmaya başlıyor. Ve güçsüz kralların baş gösterdiği dünyada onları sadece bir kraliçe birleştirebilir.