"Яагаад амлалтаа зөрчин түүний хайртай залууг хороочихсон юм?" "Намайг хүссэндээ тэгсэн гэж бодоогүй биз дээ? Би хичээсэн, амлалтаа бодоод тэвчихийг хүссэн ч тэр новш түүний гарыг атгаж, уруулыг нь амтлаж түүний дэргэд байгаа гэж бодохоос би дахин тэвчилгүй галзуурч орхисон." "...Тэгэхээр би хүн алчихсан учраас одоо... алуурчин болчихсон уу?" for @Gerle_JK

2018 оны гуравдугаар сарын 22-ны орой 18 настай Люсиль (Люси) Холл ор сураггүй алга болсноос хойш зургаан сар өнгөрөөд байгаа билээ. Маш олон таамаг, сэжүүрүүд гарч ирсээр байсан боловч өнөө өглөөг хүртэл түүнд яг юу тохиолдсоныг Портланд даяар хэн ч мэдэхгүй хэвээр байв. Гэвч өнөө өглөө 10 цагийн үед Портландын мөрдөгчид нэгэн өсвөр насны охины цогцсыг Жонсон Крийкээс олсон байна. Түүнийг Люси Холл мөн эсэх тал дээр олон нийтэд мэдэгдэл хийгээгүй байгаа боловч алга болсон охины тухайн өдөр өмсөж явсан цагаан гутал болон цамц голын эрэг орчмоос олдсон гэх мэдээлэл тухайн үед газар дээр байсан иргэдээс иржээ.

Ван Жэксон, И Сураны гэрлэсэн дөрвөн жилд ямар ч хайр байгаагүй. Суран жирэмсэн болсноор тэд гэрлэсэн юм. Жэксон Сураныг Ван гэр бүлд орж ирэх гэж албаар түүнийг урхидсан гэж бодож байгаа тийм ч болохоор тэд гэрлэснийхээ маргааш нь Жэксон хайртай эмэгтэйтэйгээ байхын тулд яваад хэзээ ч эргэж ирээгүй. Дөрвөн жилийн дараа тэдний хүү ховор өвчинтэй гэж оношлогдсон юм. Ван Жэксоний эмээ түүнийг хүүтэйгээ уулз хэмээн дуудахад тэрээр гэртээ ирсэн билээ. Гэхдээ Жэксон эхнэр, хүүгийнхээ царайг мартсан байсан юм. Суран түүнд хүүгийнхээ эмчилгээнд туслаад хүүгээ эдгэхээр шууд сална гэж амласан. Жэксон энэ болзлыг зөвшөөрөх болов уу? Эсвэл хүүгийнхээ хагалгааны дараа эргээд явах болов уу эсвэл үлдэх үү? Translated by Starlitfictions. All credit goes to the respective owner, Nan Lin. Only for translation purposes.

Тэрээр гүнзгий амьсгалж байгаа ч түүний цээж агаар дүүрэн авч чадалгүйгээр байн байн дээшлэн доошилж, тэрээр мөн адил чимээгүй ханиалгах бүрт нүүрэнд нь өвдөлт илэрч байлаа. Түүний нууц давхраатай үзэсгэлэнтэй нүднээс нь нулимс өвдөлт дүүрнээр урсахад би түүний ташаанаас гарах цусыг хичнээн чангх дараад эдгэхгүйг мэдэх ч хоёр гараараа давхралдан чангаар даран, "Зүгээр ээ бүх юм зүгээр болох болно оо. Битгий сандар," хэмээн түүнийг тайвшруулахыг оролдон хэлэх ч тэрээр надруу чимээгүй ширтэн уйлж байв. Тэр огтхон ч сандарсан харагдсангүй. Хурууны завсраар улаан жихүүн үнэртэй цус булгилан гарч ирэхэд би цамцныхаа ханцуйгаар нулимсаа арчин дахин түүнрүүгээ арайхийн бүрэлзэх нүднийхээ цаанаас харахад тэрээр гэдэснийхээ хажууд улаан болсон өвсөн дээр хаясан байх гараа өргөн нүүрлүү минь ойртууллаа. Гэсэн ч түүний гар миний нүүрлүү бус биерүү минь яван хүч султайгаар намайг түлхэв. "Намайг орхиод яв." Хамтран бичиж байгаа Kikuchi_Oyuka ~MS, KWS~ #3 Science Fiction #3 Action Зохиолчдын зөвшөөрөлгүй хуулбарлахыг хориглоно. Хуулсан тохиолдолд хариуцлага хүлээнэ.

Товч танилцуулга:Ким Буна гэдэг 17настай ахлах сургуулийн хоёрдугаар анги.Ааж ээж эмэгтэй дүүгийн хамт амьдардаг.Нэг их хүмүүстэй найзлаад байдаггүй.Хамгийн сайн найз И Сүбин.Бас Кай Сэүн Тао Кёнсүүтэй нэг анги.Гэхдээ өгүүллэгийн дундуур өөр өөр дүрүүд нэмэгдэнэ. Хэдэн жилийн өмнө вордпрэсс дээр ордог байсан. Уг нь гол дүрийг нь солих гэснээ яалтчгүй Бэкхёнд зориулж бичиж эхлүүлж байсан болохоор Бэкхёндоо л зохих юм байна. Аан тийм вордпрэсс дээр оруулдаг байснаараа засаагүй оруулж байгаа шүү тэрийг ойлгоорой ххэ

Танихгүй халуухан залуутай унтчихвал чи яах байсан бэ? Тэр тусмаа тэр хүн чинь найз залуугын чинь сайн найз байсан бол?

Би энэ ертөнцөд дургүй, зөвхөн чамд л дуртай.

Би чамайг хайрлаж чадна гэдэгтээ итгэлгүй байна. Гэхдээ чамайг хайрлахыг маш ихээр хүснэ. // Энэхүү өгүүллэг нь Another өгүүллэгийн 3дахь бүлэг бөгөөд ямар нэгэн байдлаар өмнөх бүлэгтэйгээ холбоотой болно.// By Namun ➰

Хайрлалцахад ч бас хэмжээ хязгаар хэрэгтэй байдаг гэдгийг бүх зүйл дордох үед л би ойлгосон юм.

Миний амьдралд тохиох бартаа тоо томшгүй олон байлаа.. Би үүнийг мэднэ.. Энэ амьдралд минь ч тохиох нь олон бий.. Би үүнийг ч бас мэднэ.. гэсэн ч чи энэ бүгдийг даван гарч чамайг гэсэн хайрыг минь хүлээж авах уу? чамд л гэж зориулах энэ амьдралыг минь хүлээн авах уу?