Söyle Mahruyan saçlarının rengini Ben bilmem, renkleri anlat bana.. Güzel mi yüzün de sesin gibi? Anlat Mahruyan, kendini anlat bana.. Görmek için sadece gözler yetmezdi.En az göz kadar yürek de görmeliydi.Genç adamın körlüğü, uzuvları tam ancak yüreği kör olan genç kıza dahi ışık olabilirdi..Sadece kızın adama inanarak, yürekten duyması gereken tek bir cümle vardı: "Mahruyan Uyan'' ( Sevgili arkadaşlar romanımıza benzer isimler ve benzer içerikler görüyoruz. Kitabın isim ,içeriği ve tüm hakları bize aittir, kopyalamayınız.)

-Yarım kalmış bir hikâyedir. Bunu bilip ona göre başlamanızı tavsiye ederim. "Belime dolanmış kolları hareket ettirmemeye çalışarak tek hareketle döndüm usulca. Kalbimin kanatları gösterişli bir şekilde çırpındı. Güzel yüzü tam karşımdaydı işte şimdi. Altı yıldır hiç bıkmadan izlediğim, bedensel olarak asla yaklaşmaya cesaret edemediğim.. En acısı da gözlerinin rengini bile bilemediğim adam şimdi yanımda alıyordu en derin nefeslerini. Gece mavileri yanımda kapanmıştı sakince. Oysa ki şimdi gözlerinin içinde dönen her tonu, ara sıra arasına serpiştirdiği siyahları en iyi ben biliyordum. Onun kirpiklerini bile tek tek sayacaktım ben hayatımdaki en büyük uğraş buymuş gibi."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

(+21 yaş sınırı.) İntikamın sivri pençeleri arasında pusulasını kaybetmiş eski bir komando... Her şeyini kaybetmiş, ölüme tutkun bir savcı... Kanla yıkanmış bir gece, cehennem menfezlerinden arza akan dehşet verici bir yangın... Tutuşmuş cesetler, işlenmiş günahlar, sır gibi saklanan yalanlar... O geceden sonrasını eşelemek diplere gömülen her ıstıraplı acıyı gün yüzüne çıkarmak demekti. Darbeler yapılmış, oluk oluk kanlar cehennem vadilerinden akmıştı. Fakat o geceden sonrası eşelenmeye değerdi: Şeytanlar, ağlayacak; aşk, sadece susacaktı. Feri sönen gözlerdeki ölme arzusu, ışığını kaybeden ruhtaki öldürme tutkusunu alaşağı etti. Geceleri yaşayan bir katil, üzerine gece sinen güne sığındı. "Yalnızlık, karanlıkta büyür. Çaresizlik, karanlıkta yakalar insanı. Ruh, karanlıkta boğar bedeni. Ben senin karanlığınım. Senin olmamı istemesen de seninim." Kitabın şarkısı: Gone With The Sin, HIM. ... Kitabın basım, yayım ve yayın hakları tamamen şahsıma ait olup diğer tüm hakları saklıdır. Her bir cümlesi, olay örgüsü, kitap adı, karakter adları gibi tüm unsurları tescilli olup rızam dışında kullanılması, paylaşılması, basılması, kopyalanması ya da taklit edilmesi halinde hukuki süreç başlatılacaktır.

Adam güçlü esen bir Poyrazdı.Kız ise kendi sularında boğulan mavi bir Denizdi.Adam çok acımasız ve kendini düşünürdü.Kız ise hiç bir şeyden habersiz saf bir duru su misaliydi. Genç adam mavi gözlü kıza yaklaşırken ona bakar bakmaz nefesinin kesildiğini hissetti.Genç kızın Bütün vücudu olgun kıpkırmızı bir çilek gibi kokuyordu.Adam bu kokuya resmen 'mest' olmuştu.Hiç bir zaman onu bir kardeş gibi görmemişti. Adam birden kendinden bağımsız bir şekilde ellerini kızın yanaklarına koydu.O anda bütün vücuduna elektirik akımı sarmıştı.Adam her defasında bu karşısındaki kıza sözde baş belası diyordu.Ama normalde o onun tatlı baş belası oluyordu, Derin bir nefes alarak gözlerini kapadı ve kelimeler dökülüverdi dudaklarından.. "Tüm siyahlılığımla gökkuşağın olmaya geldim'' ********* 10/2/217 genç kız edebiyatında birinci sırada!

Annemin saç rengini değiştirir gibi sevgili değiştirmesinden mütevvellit, zilyonuncu kez elimde bavulumla babama postalanmıştım. Bundan önceki okullarımda yaşamış olduğum uyum sorunum ve kabarık disiplin cezalarım yüzümden hiçbir devlet okulu beni kabul etmeyince babam çareyi Ankara'nın uzak ucundaki benim gibi problemli öğrencilerin bol sıfırlı çekler karşılığında kabul edildiği K.Ö.K kolejine yazdırmakta bulmuştu. Ben kim miydim? Elitist kafayla, kibarlıkta nirvanayı zorlayan bir babadan olma, paronayak şizofren bir anneden doğma, çöldeki bahtsız bedevi... Yani bendeniz Ada. Şimdi okulun kapısının önünde bir elimde kitaplarım, diğer elimde tekerlekli bavulum ile yeni hayatıma bakıyordum. Maalesef bu okula giriş var ama çıkış yoktu...

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Yüzlerimizi aynı mesafeye getirirken tek elini belimin yanından,diğer elini omzum üzerinden kapıya yasladı. "Cihangir'in anlamı ne demek,bilir misin Dünya?" "N..Ne?" "Dünyaya egemen olan, dünyayı zapt eden kimseye denir Cihangir." Dudaklarını iyice dudaklarıma yaklaştırdı. "İsimlerin kişiliği etkilediği fikrine inanıyorum.Ve," artık aramızda hiç boşluk yoktu. "İsmimin hakkını vererek Dünyaya egemen olacağım." Hangi ara açtığını anlamadığım kapıdan içeri iterken,ben hala şok olmuş,beni öpmesini bekliyordum. Güzel burunlu pislik! Sanki Osmanlı şehzadesiydi de yok Dünyaya egemen olacağım yok Dünyayı zapt edeceğim! Sen önce kendini zapt et be!