Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

O sırasında Özge ile konuşurken ben onu izlerdim. O kantinde çayını içerken ben yine onu izlerdim. O basket oynarken ben yine onu izlerdim. O yazı yazarken ben onu izler ve ne kadar muhteşem kalem tutuyor diye düşünürdüm. Kısacası ben onu izlemeyi seviyordum. İnsanın içini ısıtan o gülümsemesini seviyordum. Yani ben onu böylesine severken onun beni sevmemesi tam bir fiyaskoydu. Ama ben yine de beni sevmesini bekleyecektim. Ne olursa olsun beni sevmeliydi. Buna ihtiyacım vardı hemde fazlasıyla.

"Aşk bana denk gelmez"deyip kekimden ısırdım ve devam ettim "Hem ben keklerim ile mutluyum." Bağdaş kurup iyice yayıldım çimene. Kekimden ısırık aldım ağzımı benim gibi oturan İdil'e doğru açtım. Önce yüzünü buruşturup sonra kekinden yiyip o da benim gibi ağzını açtı. Sonra tekrar bana dönüp "Şu keklere verdiğin değeri bir başkasına verip aşık olsaydın küçük kekleriniz olurdu belki" deyip göz kırptı. "Bir keresinde öyle bir eylemde bulunmuştum. Sen de biliyorsun ki o bana bakmaz. Şimdi sus ve keklerimle baş başa bırak beni. Ben ilerde evde kalırsam kedi değil kek barındırıcam evimde"deyip ikinci kekimi bitirdim. İğrençlik olsun diye yine ağzımı açtım. İdil tek kaşını kaldırıp koluma vurdu. Annemin dışarı çıkıp bize bağırması ile ikimizde birden ayağı kalktık. "Azra sen o beyaz pantolonla çimene mi oturdun kız"diyen annem yanıma gelip popoma vurdu. "Çabuk içeri." İdil annemin ölümcül bakışları sonucu hemen içeri girdi. Annemde girince keklerimi alıp kapıya yöneldim. Olduğum yerde durup arkama baktım. İçim ürpermişti bir anda. Bu aralar sık sık sanki biri beni izliyormuş düşüncesine kapılıyordum.Kimseyi göremeyince kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım. "Bakalım bu sene bana neler kazandırıp neler kaybettirecek"deyip içeri girdim. ******* "Olunabilecek en güzel yer,senin olduğun yerdir"diyip saçlarımın arasına küçük bir öpücük bıraktı. Ellerimi tutup "Üşümüşsün"dedi. Ellerimi sıkıca sardı. "Bu elleri hiç bırakmayacağım Azra." Ona sıkıca sarıldım. Kokusunu içime çektim. "Huzurumu bulmuşken bırakmaya niyetim yok."dedim. "Sende ki huzuru benden başkası bilmesin" Kokusu cennetin provasıydı diye klasik bir söz söylemiyordum. Ama çok güzel kokuyordu,çok güzel sarıp sarmalayıp,çok güzel seviyordu. O benim başıma gelen en büyük,en güzel mucizemdi.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------