Gündüzün geceyi aydınlattığı gibi birbirlerine karışıp gün batımını oluşturacak iki insan... Kayra Eroğlu kendini büyük bir bilmecenin içinde bulduğunda hiçbir şeyin farkında değildi ve Karen'in bu bilmecenin cevabını büyük ölçüde tamamladığını bilmiyordu. Ailesel sorunlarla baş başa kalmış, benliğini kaybetmiş ve içinde hala beslediği küçük kızı hayatta tutmaya çalışan Karen kendini her şeyden habersiz, geçmişin bir tabuta sakladığı gizemin ortasında bulacaktır. Kayra'nın da bazı şeyleri fark etmesinden sonra artık ikisinin de tek amacı geçmişin üzerini örttüğü bu sırrı gün yüzüne çıkartmak olacaktır. Bu süreç içerisinde birbirlerini çok daha yakından tanıyacaklar, iş birliği yapıp savaşmak zorunda kalacaklardır. Tarih kendisini tekrar ediyor, paralellik... Peki bu sefer aynı hatalar yapılacak mıydı? Geçmişte yaşanan tutkulu aşkı daima yaşatabilecekler miydi?

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------