uzaya gittiklerini anlayan afacan cocuklarla bir uzay kesfedin

Yıllar sonra tekrar Türkiye'ye dönmüştü. Onu abisinden, annesinden, arkadaşlarından ayıran babasından kaçıp onlara kavuşmuştu. O zengin güzeli bir asılbike aliyeydi. O Eylül Özsey'di. ***** O ise yıllardır tek ailesi olan anneannesine,kardeşine bakmak için aynı kafede hem garsonluk hem de gitaristlik yapan Koray Seymen'di. O elindeki her kuruş için gecesini gündüze katıyordu. O kadar zorluğun içinde okumaya devam ediyordu. ***** Bu iki farklı dünyanın birleşmesi imkansız gibi gözüksede onlar imkansızı seviyorlar. ~ Genç kızın içindeki ateşle kalbi donmuş çocuğun etrafını alevler sarmıştı. Söz vermişlerdi birbirlerine. Eğer iki taraftan birinin ateşi sönerse diğeri onu harlayacaktı. ~ "Seni seviyorum." "Sonra?" "Sonrası yok!" "Ya..." "Ben seni sonrasını düşünemeyecek kadar çok ve sonrasından korkmayacak kadar cesur seviyorum Eylül. Eğer illa bir sonrası olacaksa bile o biziz. Ben seni ölene kadar seveceğim." "Ömür çok kısa Koray... Ben seni ahirette de sevmeye devam edeceğim."

Bir kalp yalnız bir kalp için atar. O yoksa hayatın bir anlamı yoktur zaten... Selim ve Şebnem uyumsuzlukta zirve iki tiptiler. Ama kör talih onları buluşturmuştu. Aşık olunacak onca erkek varken gitmiş bir uyuza aşık olmuştu. Selim kesinlikle hayalindeki erkek değildi. Ama lanet olsun ki kalbinin bu denli çarpmasını sağlayan ilk erkekti. Selim Şebnem'i düşündü.Gerçekten çok güzeldi. O gözleri. Onu mutlu etmeye yetiyordu. Yada paramparça etmeye. Ne badireler atlatmıştı aşkları. Şebnem'in elini tutup göğüs gelmişlerdi hepsine. Her zaman Sadece Biz demişlerdi. Ya şimdi? Hala sadece onlar mı vardı bu zalim dünyada?