Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Hâlâ yalnız mısın? Sadece özgür. Peki mutsuz? Sadece alışmış. Peki ya aşık? Sadece eksik. Peki ya sen? Hâlâ bekliyor musun? Beklemek, şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız. Peki ya umut? Ve umutlar; Beklemeye değdiğinde güzel. Hepsinin boşuna olduğunu farkedince değil. Açelya, umudu tükenmiş yalnızlığı benimsemiştir artık. Bir an önce, bu okuldan ve şehirden gitmek istemektedir. Sevdiği çocuk tarafından aldatılmış ve arkadaşları tarafından ihanete uğramıştır. Bu yüzden herkese nefretle bakmaktadır. Peki bu bakış açısı doğru mudur? Belkide nefretle baktığı için ayağına gelen bu 'Beyaz Meleği' siyah görüyordur. Artık hem macera hem de aşk yolundadır Açelya. Beyaz Meleği sizce farkedecek mi dersiniz? Sürükleyici ve bir o kadar da eğlenceli yolculuğa çıkıyoruz.

Havuzun dibine değen ayaklarımla yere oturdum. Bir anda beliren iki hayali gölgeye baktım. Burak ve Doğa'ya. Burak simsiyah bir şekilde sarmıştı mavi bedenimi. Yansımamın gözlerinde izlediğim korkuyla ürperdim. Siyah gölge hayali bedenimi tamamen sardı ve maviyi adeta yutup kendine kattı. Ne mavi ne de siyahtı oluşan kalıntı. Siyahın mavi tonuydu. Belkide en mavi tonu. Burak'ın gözlerinin rengiydi hızla bana doğru gelen renk. Dosdoğru kalbime çarptı. O an tamamen kanaat getirdim. Ölüm, bizim ulaşabileceğimiz tek zaferdi. Onun karanlığında yaşayamayacak kadar umut doluydum ben. Hayattım. Doğa'ydım. Maviydim. Yeniden doğmak için önce ölmeliydim. Bedenimi vahşice saran suyun o hoş tınısı ve ölen umutlarımın acı haykırışları kaybolurken can yakan bir sessizlik kapladı benliğimi. Gözlerim kapandı. Nefesim kesildi. Sustum... ***** ♡Başlangıç: 20.06. 2015 ♡

Eskisi kadar özlemiyorum seni,ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda... Adının geçtiği cümlelerde,gözlerim dolmuyor. Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık. Biraz yorgunum,biraz kırgın. Birazda kirletti sensizlik beni! Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama. İyiyimler taktım dilime. Tedirginim aslında,seni unutuyor olmak, hafızamı milyonlarca kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni... Gel diye beklemiyorum artık... Hatta istemiyorum gelmeni. Nasıl olduğun konusundada ufacık bir merak yok içimde. Arasıra geliyorsun aklıma,banane diyorum. Benim derdim bana yeter banane! Alıştım mı yokluğuna? Vaz mı geçiyorum varlığından? Tedirginim aslında, ya başkasını seversem? İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem...

Kalp kırmak kolay Eski haline getirmek olay!