Aslı bileğimden tutup beni kaldırdı ve gözlerime baktı. "Sude, ne oldu lan sana? Neyin var?" Hıçkırıklarımı hiçe sayarak bileğimi elinden kurtardım. Karşısına geçtim ve kelimeleri yan yana getirmeye çalıştım. "İyiyim ben. Hiç bir şeyim yok." Elmacık kemiklerimden süzülen yaşlara yağmur damlacıkları da eklenince tenimi yakan soğu umursamamaya çalıştım. Ben değil, kalbim üşüyordu. "Hiç bir şeyim yok... Ailem yok, arkadaşlarım yok, o yok!" Boğazımdan bir çığlık koptu. Kendimi soğuk asfalta ittim. Vücudumu yoğun bir ağrı ele geçirirken, soğuk tüm uzuvlarımı titretiyordu. -TÜM HAKLARI SAKLIDIR!- Kitaba ön yargı ile başlarsanız, sevemezsiniz. İyi bir niyetle okuyun lütfen. ^•^ #Perspektif2016 Kapak için @yazartanrica'ya teşekkürler!

Öğrendiğim şeylerden biri daha, hiçbir şey sonsuza kadar iyi ya da sonsuza kadar kötü devam etmez. * Görüşüm sadece saniyeler sürse de aynı on numara gibi nefes nefese kalmıştım. O çoktan maçına geri dönüp tüm yeteneklerini konuşturmaya devam ediyordu. Elime kadar uzanan badimin kolunu sıvadığımda tam tahmin ettiğim gibi kolumun morardığını gördüm. "Harika..." diye mırıldandım kaçtığım ve koruduğum her şey başıma gelirken. "Gerçekten, harika. "