"Sevdim. Sevdim ben evet, sevdim! Bunun için suçlayacak mısın beni babaanne? İçimdeki sevda yüzünden, suçlayacak mısın beni? He ağabey?" Dolmuş gözlerini ağabeyine çevirdi, "içindeki o sevdanı çekip atacaksın Naze!" "Sen atabildin mi ağabey? İçindeki sevdanı, yüreğinden çekip atabildin mi?" "Ben onun kim olduğunu öğrendiğim gün çekip attım yüreğimden." Naze başını iki yanına salladı, ona doğru yaklaştı. "Atamadın ağabey, atamadın. Sen onu gönlünden atabilmek için Rojda ablamla bile evl-" "Yeter artık Naze! Hatalı değilmişsin gibi bir de üste çıkmayı bırak!" Naze gözlerini Rojda ablasına çevirirken kaşlarını çattı, amca çocuklarıydı. Ama bu önemsiz bir detaymış gibi amcasının oğluna sevdalanmıştı Rojda. Miraç'a.. "Sen peki? Söylesene, ağabeyimin acısından yararlanıp evlenmedin mi ağabeyimle! Onun Zilan ablaya aşı-" "Kes sesini!" Miraç'ın bağırışı konakta yankılanırken hızla tuttu Naze'nin kolunu, hızla çekiştirerek merdivenlere doğru ilerledi. • kapak tasarım: @aryamcilo •

Hayat, beklemediğin, ummadığın, tüm hayallerinin, umutlarının tükendiği o anda bir mucize doğdururdu. Bir anda solan o gülümsemeni, aydınlatırdı. Hayallerinin tekrardan varolmasını sağlardı, tekrar hayal edebilmeni. Benim içinde aslında böyle olmuştu, tüm hayallerimin, umutlarımın tükendiği o anda ışık saçmıştı o karanlığıma. Tekrardan var etmişti beni. • kapak tasarım: @aryamcilo •

O, Kamber Mazhar Tekin'di. Acımasız, sert, tek tük değer verdiği kişiler haricinde kimseye sevgi ve merhamet göstermeyen bir adamdı. Yaşayabileceği onca zorluğu yaşamış, onca zorluğun altından kalkmıştı. Ona atılan her darbeye misliyle karşılık verirdi. Acıma duygusunu kaybetmiş bir insandan acıma beklememeliydi insan... Y.T: 23.11.18🐚

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Bilinmeyen Numara: Bu yüzden kendimden nefret ediyorum Penetrator ama... Bilinmeyen Numara: Galiba sana çok fena aşık oldum ben. Schistad: Ben çiçekleri kendi bedeninde güzelleştiren bir kıza kapıldım, bilinmeyen. Üzgünüm. skam #1 chriseva #1 hermantommeraas #1 evakviigmohn #1

❝In your eyes , forbidden love In your smile, forbidden love In your kiss, forbidden love If I had one wish love would feel like this I know that you're no good for me. That's why I feel I must confess What's wrong is why it feels so right.❞ [ skam etiketinde #1 chriseva etiketinde #1 evamohn etiketinde #1 hermantommeraas etiketinde #1 ]