Etrafımdaki insanlar mutsuzdu. Ben mutsuzdum. Belki de sadece hepimiz yorulmuştuk. Ya da mutsuz olmak daha basitti. Ciddiyim, bence gülümsemek fazlasıyla yorucu bir eylemdi.

''Ben bir ayrık otuydum, etrafına dolandığı güzel petunyaya delice aşık ve onu dalından koparmadan sevmeye çalışan.'' #WattpadMektup etkinliği kazananlarından.

''Ancak ruhu kayıp olanlar benden hoşlanır.'' ''Öyleyse sana aşık olmam gerek.'' ☁

''Her şeyimi kaybettim.'' Sesim o kadar durgun çıkmıştı ki ölü bir beden dile gelse benden daha canlı hissederdi. ''Tek başıma kaldım.'' ''Na-nasıl?'' Batu burnunu çekerken titreyen sesiyle beni böldü. ''Bu kadar.'' dedim sert bir şekilde. ''Hayatın bana tek kıyağı aklını yitirmiş bir halde yaşamaya devam etmiş olmam. İlaçlarla ve aklımı günden güne kaybediyor olarak.'' [Düzenleniyor]

Hastalıklı bir aşk, farklılıkların yok olmaya mahkûm olduğu bu dünyada ne kadar hayatta kalabilir? Kitabın ilk altı bölümü, 92 sayfası, eklenmiştir.