...το όνομά μου είναι Λιβ...

2016©|Η 17χρονη Κλειώ είναι μαθήτρια της τρίτης λυκείου. Δεν είναι σαν τα αλλά κορίτσια της ηλικiας της.Δεν έχει φίλους και εδώ και αρκετά χρόνια δέχεται τα πηράγματα των συμμαθητών της που έχουν αρχίσει να γίνονται κάτι παραπάνω απο ένα απλό σπρώξιμο. Ο Μιχάλης είναι ένα απο τα άτομα που της και της κάνει την ζωή δύσκολη τα τελευταία χρόνια. Μια βραδιά όμως όλα αλλάζουν. Ξαφνικά οι μοίρα τους φέρνει πιο κοντά και βλέπει ο ένας τον πραγματικό χαρακτήρα και τις αδυναμίες του άλλου. Είναι όμως αρκετό για να αλλάξει τα συναισθήματα τους;; 2 άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον έρωτα θα μπορέσουν να αντέξουν και πόσο μάλλον να δεχτούν ενα τόσο έντονο συναίσθημα; ***Η ιστορία δεν είναι διορθωμένη επειδή ποτε δεν βρήκα τον χρόνο και το μέσον να το κάνω.Εχει γραφτεί με κινητό οπότε είναι λογικό να υπάρχουν λάθη. Παρόλα αυτα "ΕΓΩ Η ΧΡΥΣΑ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΘΩΣΩ ΠΡΙΝ ΒΓΕΙ ΤΟ 2019! " Μεγαλύτερη θέση: 5/9/2016➡ 28# σε Ρομαντικά 12/9/2016➡ 26# σε Ρομαντικά 14/9/2016➡ 23# σε Ρομαντικά 15/9/2016➡ 18# σε Ρομαντικά 17/9/2016➡ 14# σε Ρομαντικά 19/9/2016➡ 12# σε Ρομαντικά 2/10/2016➡ 10# σε Ρομαντικά 4/10/2016➡ 5# σε Ρομαντικά 9/10/2016➡ 4# σε Ρο

"Παμε στοιχημα" ειπα και για πρωτη φορα σημερα γυρισε να με κοιταξει "Παντα νικαω στα στοιχηματα" ειπε περνοντας μια γερη τζουρα απο το τσιγαρο του και φυσωντας τον καπνο στο προσωπο μου με αποτελεσμα να βηξω "Θα σε κανω να πιστεψεις στην αγαπη με δεκαπεντε βηματα" ειπα και γελασε "Ειμαι μεσα και τι θα γινει αν κερδισω;" ρωτησε πονηρα "Τοτε θα γινω η δουλα σου για εναν ολοκληροχρονο αν ομως κερδισω εσυ και ο φιλος σου θα αφησετε εμενα και την φιλη μου ησυχες" ειπα και θαυνασα τον ευατο μου που δεν δειλιασα "Ειμαι ειδη μεσα χνουδωτη μπαλιτσα" #1 in εφηβικη φαντασια 25/1/2017 Cover: Unutterable-

[ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ]-ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ Με κοιτούσε υποτιμητικά και με εκανε να αισθάνομαι ακομη πιο άβολα.Ειναι η στιγμή να του πω αυτο που ηθελα εξαρχής; Μετα απο πολυ σκέψη πηρα το θάρρος να του μιλησω ξανά και να του προτείνω αυτο που ειχα βάλει στο μυαλό μου απο την ώρα που το σκέφτηκα. 'Αυτο π-που ηθελα ν-να σου π-πω...'το τραύλισμα μου δεν βοηθούσε καθολου!Με κοιταξε απο πανω μεχρι κατω και αρχισε να προχωράει κοντα μου κανοντας μου νόημα να συνεχισω. 'Χ-χρειάζομαι την β-βοηθεια σου.'τραυλισα πηγαίνοντας ολο και πιο πισω καθως η στενή επαφή επισης δεν με βοηθούσε καθολου. 'Και εγω γιατι πρεπει να στην δωσω;'ρωτησε σηκώνοντας το φρυδι του και εχοντας το γνωστό του μισο χαμογελο στο υπέροχο προσωπο του. 'Και οι δυο ξ-ξερουμε το γιατι.'απαντησα χτυπώντας στον τοιχο και κοιταξα τα καταγάλανα σαν την θάλασσα ματια του,έντονα. 7/1/16-31/10/16 © All rights reserved Please don't copy the story