Je handen langs mijn heupen en je hart dat op punt staat om uit je borstkas te springen. Je ogen die glinsteren van geluk en een gevoel dat sterker is dan wat dan ook. Langzaam vergeten hoe je stem klonk, vergeten hoe je handen voelden maar het geluid van je lach blijft zich afspelen in mijn hoofd. Ik blijf je handen voelen, maar zal ze nooit weer opnieuw voelen. De littekens die je achter liet, branden nog steeds in mijn hart. Echte liefde bestaat niet, niets is voor altijd. Enkel de ondraaglijke pijn die je achterliet.