Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

"Pes etmeyi bilmeyenlerin gerçek hikayelerine dayanmaktadır." İstasyon Mahallesi'nde dünyaya gözünü açan Ali, hayatını değiştirmek için riskli bir adım atar. Durmadan kariyer değişikliğine gitse de yükselmek yerine en dibe çakılmaktan kurtulamaz. Düşmeyi kariyerine adet edinen Ali, başarısız oldukça mahalleli tarafından yeni bir isimle anılır; "BatıkAli." Dipten çıkamayan bu adamın zoraki gelini Sevde ise en az müstakbel kocası kadar şansızdır. İstasyon Mahallesi'nde düzenlenecek olan yılın en bedbaht düğününe davetlisiniz sevgili okurlar.

|Final yayımlandı| Bir iddia. Egoist bir siyasetçi adayını dizlerinin üzerine çöktürmek. Cihan Ertürk kolay kolay tökezlemezdi doğru. Tökezlediği tek yer, Feride'nin zeytin gözleri olacaktı. Feride psikoloji öğrencisiydi. Feride için Cihan Ertürk, sadece analiz edilecek bir vaka ve yenilmesi gereken bir egodan ibaretti. Ancak kitleleri sözleriyle büyüleyen Cihan'ın, Feride'yi etkilemesi çok mu zor olacaktı ki? Ya da Feride'nin gizlice kurduğu bir oyun sandığı bu iddia, Cihan için tesadüf müydü? Siyasette tesadüflere yer yoktur, sadece iyi çalışılmış zamanlamalar vardır. Aşkın siyasetindeyse kazanan en kusursuz stratejiyi kuran değil, o aşka teslim olmaya en çok cesaret edendir. 🍁🫒 "Bana daha ne kadar zeytin diyeceksin sen?" "İsmini öğrenene kadar. Niye rahatsız oldun? Zeytin sevmez misin?" "Feride," dedim sadece, diğer sorusunu es geçtim. Aralık olan dudaklarını kapattı, bir an duraksadı, dudakları kıvrıldı. "Feride..." diye mırıldandı tebessümü solmadan. "Eşsiz, benzersiz, nadir... Güzelmiş ismin." İsmim dudaklarında sanki yeni bir anlam kazandı, sanki ilk kez telaffuz ediliyormuş gibi hissettirdi. Öfkeli gözlerim dağılır gibi oldu. "Benim ismimi sormayacak mısın? Yoksa zaten takip ederken öğrendin mi?" diye devam etti ben uzun süre susunca, yine o ukala tavrıyla. Öfkem tazelenirken göz devirdim. "Seni takip etmiyorum! Çok kibirlisin! İsmini de bilmiyorum ayrıca. Neymiş?" "Cihan ben," dedi, yalanıma hiç inanmış gibi değildi ki gülümsüyordu. "Cihan..." Ben nasıl ki o ismimi söylediğinde birkaç saniye bakakaldıysam o da yaşadı aynısını. "Dünya..." diye mırıldandım onu taklit edip. "O kadar." dedim sonra, önemsemez gibi. Bu dediğim hoşuna gitti. "Başlı başına yetmez mi?" Dedi flörtöz bir sesle. Egoist... "Yeter bence. Daha ne olsun?"

Kötü kadının vücuduna reenkane olmak ne kadar kötü olabilir?

❝Göğe ulaşmak için önceyere bağlı kalmamayı öğrenmen gerek.Çünkü umut bakmasını bilenin gözünde.Başını kaldır,maviyi izle,yıldızları say,Gök'ü düşle.❞ 🪁 Çeyrek Vurgun Serisi'nin ikinci kitabıdır.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

"Yaz tatilinizi geçireceğiniz yerde, hayal ettiğinizden çok daha fazlası varsa..." Bir grup genç, hiç tanımadıkları bir adamdan yaz tatillerini geçirmek için şehrin dışında, yamaçlara kurulmuş eski bir pansiyona davet edildiklerine dair bir posta aldıklarında, hayatlarının en sıra dışı tatilini geçireceklerinden habersizdirler. Her şey olağan görünse de bir süre sonra pansiyonun karanlık geçmişi ve gizemli sahibi Nikola Efendi ilgili esrarengiz olaylar açığa çıkmaya başlar. Kısa süre içinde, birbirinden tamamen farklı hayatlara sahip bu insanlar, tesadüfen değil, bir planın parçası olarak bu gizemli pansiyona toplandıklarını anlayacaklardır. Ancak bu plan hangi sırları ortaya çıkarmak için hazırlanmıştır? Birbirini tanımayan bu insanlar, zihinlerindeki en karanlık korkularla ve toplumdan gizledikleri mistik sırları ile yüzleşmeye hazırlar mıdır? Pansiyonda geçen her bir günün gerilimi artarken kurulan yeni arkadaşlıklar, yıllarca beslenen nefret ve hiç beklenmedik gizli bir aşk herkesin hayatını değiştirecek. 🛎️Başlangıç: 08.02.25 🛎️Bitiş: 15.03.26

Aşk, gülü dikeniyle avuçlamak ama kanayan ellerin hesabını gülden sormamaktır. 23 yaşında, içine kapanık bir Özel Harekât polisi olan Dinçer. Göreve ilk adımını attığı an aldığı şehit haberiyle kendi kuyusuna çekilir; ait olamadığı bir timde, kalabalıklar içinde yalnızlaşır. Hayalleri için direnen ama en çok ailesi tarafından yarım bırakılan bir genç kadın olan Belçim, dışarıdan yıkılmaz görünse de, onun da içinde rengini yitirmiş, eksik bir gökyüzü vardır. Aynı kofluğu taşıyan iki yabancının yolları, hayatın tam orta yerinde kesişir. Biri susarak ördüğü duvarların arkasında, diğeri direnerek açtığı yaralarla hayatta kalmıştır. Göğünü kaybetmiş iki kuş gibi... Peki, birbirlerinde yeniden gökyüzünü bulabilecekler mi, yoksa aynı boşlukta savrulup kaybolmaya devam mı edecekler? Kof; bir boşluğun hikâyesi.

"Kendi evinden kaçan bir öğretmen, kendi krallığına hapsolmuş bir kabadayı." Üvey annesinin baskısından kurtulmak için tırnaklarıyla kazıyarak öğretmen olan Lara, en uzak köyü aslında tek kurtuluşu olarak görür. Ancak bu sığınak, onu köyün sert kabadayısı Mirza ile karşı karşıya getirir. Mirza'nın tek yumuşak karnı olan oğlu Çınar, bu iki zıt dünyayı birbirine bağlayan tek köprüdür. Lara sadece cehaletle değil, Mirza'nın katı kurallarıyla da savaşırken; Mirza, hayatında ilk kez dişli bir rakibe, kalbini çalacak bir kadına karşı yenilmek üzeredir.