Bu hikaye sizi yormayacak okumanizi tavsiye ederim... yorumlarinizi da bekliyorum ...Takipte kalin...

Rüzgar... Öfkesi bedenini esir almış bir hasta.İlgiye aç.Sevgiye aç.Şefkate aç. "Deli" diyorlar."O hasta ona yaklaşma!" diye bağırıyorlar.Gözü dönüyor Rüzgarın...Esip geçiyor arkasında enkazlar bırakarak... Arkasına bakmasa bile öfke yerini pişmanlığa bırakıyor.Yardım istiyor Rüzgar.El uzatıyor.. O güçlü ama bir o kadar zayıf eli tutana bağlanıyor.Adı isterse aşk olsun.Onu hapsediyor kendine. O eli tutan ise; Asrın... Yaralı ama direnen bir kız.Dışarıdan iyilik perisi belkide.Eksik bile olsa sevgiyi hisseden , hissetmeye çalışan. Yardım isteyen ellere uzanan bir kız o.Tuttuğu elleri hiç bırakmayan bırakmayan belkide. O elleri sımsıkı tutupta hiç bırakmayan. °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° 29.11.2014 Bütün telif hakları saklıdır. Ekinezya Delenir

Siz hiç sevgilinizden bir mesaj, e-posta ya da daha kötüsü bir post-it ile ayrıldınız mı? Ben az önce yaptım! Üstelik üstümdeki giysiye rağmen. Ne mi giyiyorum? Gelinlik! Ah evet doğru duydunuz ben az önce nişanlıma bir post-it üzerinde ondan ayrıldığımı ilan ettim. Şimdi düşünüyorum da belki daha duyarlı birkaç söz yazabilirdim. Özellikle de aşağıda bekleyen yaklaşık bin kişiye gelinin onu yüzüstü bıraktığını açıklamak zorunda kalacağı, daha doğrusu açıklayamayacağı düşünülürse... Peki ben ne yaptım? "Üzgünüm, yapamayacağım. Umarım bir gün beni bağışlarsın... Not: Seni sevmiyorum!" * Bu yaz post-it'lerin nelere kadir olduğunu daha iyi anlayacaksınız! Not: Sizi Seviyorum

Hepsini ayıran kader, yeniden birleştirecekti. Tetiklenmişti aşk, dostluk. Hatıralar gün yüzüne çıkmış, tarihin silinik sayfalarından kopmuştu. Zayıflayan dostluk bağı, güçleniyordu. Aşk’ın savurucu etkisi, dostluğu yitirebilirdi. Yanıltıcı etkiyle, yok olabilirdi bağlar, kaybolabilirdi dostlar. Ama bir defa yenilmişti aşka, dostluk.. Son defa’ydı. Tarih tekerrür etmeyecek, dostluk yenilmeyecekti bu kez.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Çocuk muydum? Belki biraz. Bu beni kötü mü yapardı? Hayır, hiç sanmıyorum. Olgunluk gereken yerde olmalıydı, bugünlerde herkesin üstünde taşıdığı şekilde değil. Çünkü olgun olduğunu iddia eden insanlar bir avuç özentiden ibaretti. Saf mıydım? Belki biraz. Bu beni tehlikeye sokar mıydı? Evet, bazen. Ama bu kötü bir şey değildi. Ben insanlara güvenmeyi seviyordum. Sonunda kalbimi kırıyorlardı, güvenimi hiçe çıkarıyorlardı kabul, ama ben güvenmeyi seviyordum. Güvenmediğin bir insana samimi olamazsın. Etrafına duvarlar ören insanlar güçlü olduklarını, hiçbir şeyin onları yıkamayacağını sanıyorlar. Yanılıyorlar. Ben sıradan bir kızdım. Ne herhangi bir yetenek üzerinde kendimi geliştirmiş ve parlamıştım ne de aşırı zekiydim. Çalışkandım, sorumluluklarımı bilirdim. Kendimi tanır, az olanla yetinirdim. Bazen Polyanna'nın pembe gözlüklerini ödünç alır öyle bakardım dünyaya. Benim dünyam bana her zaman yeterli gelmişti. Mutluydum, elimdekiler bana yeterdi. Yanıldığımı ise dört mevsim ardında anlamıştım. Elimdekileri doğru seçememiş, yanlış insanlara güvenmiştim. Çocuk gibi davranmak yerine olgun olacağım noktayı şaşırmıştım. Pembe gözlükleri kırmış, agresif olmuştum. Dört mevsimde arkadaş dümeninin beni nasıl farklı yöne sürüklediğini anladım. Şimdi ise hayatı yaşayanlardanım. Hala eskisi gibiyim aslında, ama her birinden azaltmıştım. Daha az çocuk, daha az saf, daha az arkadaş. Ve içinde olduğum gerçek dünyaya çıplak gözle bakmak... Bu iyi olandı. Doğru olan ve mutlu eden...

Hayatları gerçekler tarafından terk edilmiş Deniz ve Ufuk; Yaşadıkları yüzünden gerçeğe inanmak, onlar için zor olsa da Aşkları onları gerçeklere inandırabilecek mi? Birbirlerinden kopamayacak hale gelecek hayatları bir anda gerçekler ile aydınlanacak. *** Uçuruma geldiğimde bir tane adam kollarını açmış bir şekilde uçurumun dibinde duruyordu. Bi an ne yapacağımı bilemedim. "Ne yapıyorsun sen??"dedim korkarak. "Git burdan!! Hem sanane?'' Arkasını döndüğünde bir an afalladı. DÜŞÜYORDU!!

HERKES BAKSIN BİR :)

#1 Romance (18.03.2019) #3 Love (28.03.2019) Wattys2015 & Wattys2016 Kazananı ❝Mayıs Sinekleri, ilk sevişmelerinde ölürlerdi. Eşlerine son armağanları, son nefesleri olurdu. İhanet nedir bilmezlerdi onlar, birbirlerine sadık kalarak göçüp giderlerdi bu dünyadan. Mayıs Sinekleri, aldatılmış bir adamın tek tesellisiydi âdeta. Geçmişi, hislerini köreltirken bir kalbi olduğunu unutmuştu o adam. Yenik düşmüştü, çaresiz kalmıştı, kimsesizliğe mahkûm edilmişti. Kimseye güveni yoktu onun, o duygularını çelikten bir mezara gömmüştü. Dengesizdi, vurdum duymazdı, korkutucuydu. Yaşadıkları onu bambaşka bir adam olarak yeniden yaratmıştı. Bütün kadınlar onun gözünde aynı kefedeydi artık. Kurnazlardı, yalancılardı ve acımasızlardı. Her birinden nefret ediyordu. Fakat bir gün kader onun karşısına bambaşka bir kadın çıkarttı. O bir armağandı, ama adam her defasında o armağanı acımasızca kırdı. Önyargıları gözünü bürümüştü, bu yüzden gerçekleri göremiyordu. Oysaki o kadın, ihanet nedir bilmeyen, son nefesine kadar adama sadık kalacak kişiydi. O kadın, adamın Mayıs Sineğiydi.❞

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."