"Θα' μαστε αγκαλιά, κάπου, κάποιο χειμώνα." Ο Αχιλλέας γνωρίζει την Λήδα από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Στα 10, ήταν η παρέα του τα σαββατοκύριακα και η συνεργάτης του στο κρυφτό. Στα 14, το κοριτσάκι που προστάτευαι και η καλύτερη συντροφιά για ταινία. Στα 17, η κόρη της καλύτερης φίλης της μητέρας του και μια ευχάριστη παρουσία στα οικογενειακά τραπέζια. Στα 19, ότι ήθελε περισσότερο. Στα 20, κάτι λιγότερο από μια ανάμνηση. Τώρα, στα 23, ο Αχιλλέας γυρίζει στην πόλη που μεγάλωσε ως πτυχιούχος και έτοιμος να ξεκινήσει την ζωή του, μόνο για να έρθει αντιμέτωπος με όσα προσπαθούσε να ξεχάσει. Η Λήδα δεν είναι πλέον η κοπέλα που άφησε πίσω, και η ζωή της δεν είναι το παραμύθι στο οποίο προσπάθησε να μπει. Όταν η ζωή τους φέρει κοντά σε ένα παιχνίδι πόνου και πάθους, μπορούν να παίξουν ως αντίπαλοι ή ως συμπαίκτες. Ποιο από τα δύο θα διαλέξουν, και τι συνέπειες θα έχουν οι επιλογές τους σε αυτούς που αγαπούν;

Έχω άδειο σπίτι Και το άδειο σπίτι σου αφήνει 2 επιλογές Είτε να φέρεις *γκόμενο είτε να ξεφύγεις απ' το συγγραφικό μπλοκ Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες ότι είμαι συγγραφέας Jolly Roger - 07 (Κενό)

"I felt like crying but nothing came out. it was just a sort of sad sickness, sick sad, when you can't feel any worse. I think you know it. I think everybody knows it now and then. but I think I have known it pretty often, too often." Charles Bukowski, Tales of Ordinary Madness