Kendimle yanyanaydım, o halde ben kimdim? Bir gün birdenbire oradan ayrılıp çok uzaklara gitme ihtiyacı hissettim. Alttaki sarhoş adam karısına küfrediyor, yanda bir çocuk ağlıyor, dışarıda bir kadın çocuğuna gelmezse onun bacaklarını kıracağını söylüyordu. Güneş pencereden girmiş masanın üstündeki tozları aydınlatıyordu. İçimde dayanamayacağım bir şeylerin yükseldiğini, kanımı, etimi kemirdiğini, ya ağlamam ya da aceleyle oradan ayrılıp uzaklara, çok uzaklara gitmem gerektiğini hissettim. Çantam hazırdı. Neden bilmiyorum, nereye gidecektim hatırlamıyorum ama yolculuk için çantam hazırdı. İçine sadece diş fırçamı ve not defterimi koydum. Telefon çalıyordu. Radyoda Arjantin Tangoları vardı, ağlamaklı bir ses şarkı söylüyordu. Bir sinek girdi kapıdan, vızıldadı vızıldadı, lambanın tozlu kordonuna kondu. Telefon hala çalıyordu. Omzuma bir kazak attım, biraz ayakkabı seçerken zorlandım. Sağlam bir ayakkabı giymeliydim.

Bir avukat Kıbrıslı yaşlı bir kadının miras işleri için kıbrısa çağrılmıştır. Devlet memuru Bir arkadaşı da bayram tatili için Kıbrıs'a gitmek istemektedir. Avukatın yardımcısı, avukat ve memur arkadas beraber yola çıkarlar. Havalanında terör örgütünden olduğu şüpheli olanlar geri çevrilmektedir. Kıbrıs'ta avukatı ve arkadaşlarını yaşlı müvekkil bayanın genç yeğeni karşılar. Pazartesi devlet daireleri açıktır ama orada da terör soruşturmaları nedeni ile iş yapacak kimse yoktur. Bu arada BARNABAS'ın ve Aziz Mamas hayaletleri sürekli avukatın peşindedir.

İçimdeki ses 'seç' dedi.. Seçemedim ve oturdum ağladım.

"Şu otobüs hep gitse, hiçbir yere varmasa......"