Yaşanmış. Yada yaşanamadan. Başlamadan bitmiş. Masum bir hikâyemiz var.

Minik Derin'in elinden alınan şekeri değil hayatıydı ailesiydi. Elinden ailesini ve hayatını alanda en az minik kız kadar masumdu.

Çalan bir zil ve vakitsiz gelen, ne vakitsizi vaktinden çok, çok erken gelen misafirler. Allah'ım hiç sabahın saat 11'de görücüyemi gelinir? Çok az aralık olan mutfak kapısından bakarken, anneannem beni çekiştirerek : " Kızım sen çok daha görürsün ben bakayım." Dediği için mecburen kapının önünden çekildiğimden gelenleri göremiyordum. Babam : "Oğlum elindekileri ver tutayım, sende buyur." Dediğinde Babama : "Efendim bunların sahibi gelsin alsın." Dediğini duyduğumda ben mutfakta : "Sabah, sabah sanki yatakları toplamaya geldiler. Birde babama ne diyor insan biraz çekinir" Diye sinirle söyleniyordum.