Bir doğum lekesi. Dört Zamancı. Ben sıradan biriydim. Hayatım boyunca büyük beklentilerim olmadı. Kalabalıkları sevmeyen, sessiz, kendi içine kapanık biriydim. En iyi arkadaşım Essie dışında neredeyse kimseyle konuşmazdım. Kitaplar dünyam, müzik ise sığınağımdı. Ama bir gecede hayatım altüst oldu. Artık zaman doğrusal değil. Günün 25. saatinde, çürümekte olan Kara Delik adlı paralel bir boyutta, başka kimsenin göremediği yaratıklarla savaşıyoruz. Gölgeden, kâbuslardan ve açlıktan doğmuş canavarlarla. Ve tüm bu karanlığın kalbinde açılmak için fısıldayan bir kapı. Ama o kapı açılırsa? Her şeyin sonu gelecek. Biz, Zamancılarız. Dört seçilmiş. Dört zincirle birbirine bağlanmış kader. Ve içimizden biri; dünyanın son umudu, ışığın kendisi. ********** HİKAYEM REKLAM PANOSU DEĞİLDİR. BOŞUNA YAZMAYIN SİLİYORUM. ☆ ZAMANCILAR ADINDAKİ İLK VE TEK HİKAYEDİR.

Mitoloji #1 Tarihi Kurgu #5 Fiona Evans yirmi altı yaşında, yönetici asistanı olarak çalışan ve hayat zevklerini aldığı maaşa bağlı olarak şekillendirmek zorunda olan genç bir kadındır. Büyük annesinden kalan miras sonrası dört yıldır aynı pozisyonda çalıştığı ve bir ilerleme kaydedemediği yönetici asistanlığı işinden istifa ederek daha iyi bir iş arayışına girmeden önce bir süre kafasını dinleme kararı alır ve Northumberland'a doğru yola çıkar. Ancak bu yolculuğun hayatını tamamıyla değiştireceğinden haberi yoktur. Yayın Tarihi: 23/01/2018

Acı, Iztırab ve Aşkın ortak hikayesi... İnsan acıyı bu kadar derinden hissetmemişti. Acı her nefes aldıklarında teslimiyyetini kuruyordu onların üzerinde. İki farklı yaşamı olan insanın tek ortak noktasıydı acı! Şöyle ki, iliklerine kadar hissetmişlerdi. Cayır cayır yakıyordu aşkın ıztırabı. Bu hikaye baştan kayb etmişlerin hikayesi. Acıyı iliklerine kadar yaşamışların hikayesiydi bu. Mutluluk şimdilik onlara uzak gözüküyordu.... Hiç bir kadına güvenmezken bi anda hayatı değişen bi erkek. Ve acıyı iliklerine kadar yaşamış masum bi kadın! Biri varlık içinde üzerken, "yok" kelimesi nedir bilmezken, diğeri yoksullukla adeta savaşa girmiştir! Birinin eğlencesi kadınlar, diğeri masum aşkın arayışında. Peki ikisini bi araya getiren ne olucak? Kader! İkiside acıyı iliklerine kadar yaşayacaklar belki ama, aşk uğruna yapılan her şey mübahtır! Bu hikaye Züleyha Sarıkaya ve Ateş Mertoğlunun hikayesidir. Onların sonu belli, peki ya sizin düşündüğünüz son nasıl?! Gelin birlikte keşif edelim.... Kapak yapımı E-RABBIT

The Wattys 2018 Şairler Kategorisi Kazananı✓ "Her bir şeyinle sınav içre sınav halindesin, Lâkin en büyük sınavı kendisi iledir insanın, En değerli nesne ise ateşi aşkın peşine düşen de, Hiçliğin kıyısında ki bir aşkı yüklenmek ise derdin, Ve hele ki değilsen aşk hamalı öyle kolay da değildir, Çünkü bunu yüklenecek mana yüklü bir mum gerek, Aşk için yanmak gerek ve de kül olabilmek..." Ahmet ABA Bu kitaptaki tüm yazı ve şiirler bu şiirleri yazdıran güzelin kendisine ait. Ve her ne kadar biz yazıyormuş gibi dursak da bunu bize yazdıran en güzelin kendisine ithaf edilmiştir. Allah'ın izniyle çıktığımız bu yolda yine onun yardımına sığınarak: "Eûzu billâhi mineş şeytânir racîm Bismillâhi Er rahmân Er Rahîm..." © Her Hakkı Saklıdır! Her ne amaçla olursa olsun kullanılması suç teşkil edebilir...

Gök gürültüleri vardı beynimde, Çözdüm onları kelimelerimle. Döküldüler teker teker. Bazıları yeryüzüne, Bazıları ise gözlerimden çehreme.

Kadın bir masal yazdı, ruhun ruhsuzuna. Masal Sonsuzca dillendi dillerde. Adam bıçağın ucunu masal'a sapladı. Satırlardan oluk, oluk akan zehir, ruhuna Yemin edildi. Masal adamın Yemini ile düğümlendi. 18 yaşına kadar nereden geldiğini benliğinin neden kimsesizlik ile boyandığını bilmiyordu, bilmemeye devam edecekti. Boyandığı Kimsesizliğini yıkayacak Adama kadar. Saf bir o kadar zeki küçük bir kız. Kendi hayatını yaşamaya devam edecek miydi? Yoksa her şeye rağmen kimsesizliğini yıkayacak Adama izin verecek miydi? Birbirleri için evreni küle döndürecek kadar koyu. Ölümü ruhlarına kazıyacak kadar kırmızıydılar. Dudakları yanağım boyunca dolandı. Kendine bir yol çizerek kulağıma doğru yanaştı, nefesini kulağıma üfledi ve sonra boğuk bir fısıltı çıktı o kutsal dudaklardan. "Fısıldadım, hissettin mi?" Dedi, nefesi tenimi titretti. Ne fisıldamıştı içimde ki anlamsız titreşim ile ben de onun gibi fısıldadım. "Neyi fisıldadın?" dedim sessizce.

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Mavi gözlerim yeşil gözlerine kenetlendiğinde orada az olsa bir duygu kırıntısı görmeyi umdum ama hiçbir şey yoktu. Hiçbir duygu barındırmıyordu Orman yeşili gözleri... Cehennemi andırıyordu... Beni yakmaya ant içmiş cehennemi... 19.12.2016 tarihinde yayımlandı.