Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Siz hiç kendinizi bir yaprak gibi hissettiniz mi? Gözlerimi kapatıp o gün olanları her hatırladığımda aynı hissi yaşıyorum. Rüzgârda iradem dışında savrulan bir yaprak gibiydim. Uzun süre boyunca sonunu hiç göremeden ve ne olacağını hiç bilemeden, hayatım yön değiştirip durdu. Sonra bir nehre düştüm ve yaşamım, o coşkun akışın yön vermesiyle devam etti. Yine seçimim dışında bir yolculuğa devam ediyordum ama en azından gittiğim yön belliydi. Akıntıyı karşı koyma isteğim ise cidden komikti. Bir yaprağın koskoca nehir karşısındaki şansı nedir ki? Belki de benim hayatla ilgili, herkesin kendi hayatında dönüm noktası dediği ilahî mesajım bu zor yolla gelmişti. Mesaj... Evet, her şey bir mesajla başlamıştı zaten. O gün gelen ve aptal bir gençlik heyecanıyla ardını hiç sorgulamadan cevapladığım bir mesaj... Kadir, kız arkadaşından gelen mesaj üzerine onun istediği yere gider ancak içine çekildiği şey beklediği gibi romantik bir buluşma olmayacaktır. Çünkü gittiği yerde onu bekleyen kişi sevgilisi değil Aslı'dır. Herkesin Deli Kız diye bildiği Aslı...

On üçüncü bölüme kadar düzenlenmiştir. Diğer bölümler yavaş yavaş düzenlenip tekrar yayınlanacaktır.

Dörder kişilik iki arkadaş grubu. Aşka inanmayan kızlar ve onları inandırmaya yeminli erkekler. İlk olarak, kızlar. Beste, grubun çılgını. Müzik ve siyah delisi, yemek yemeden duramaz. Ayrıca İlayda'yı sinir etmeye bayılıyor. Sürekli değişen ruh halleri yüzünden de bayağı dengesiz. İlayda, grubun dahisi. Biraz agresif bir tip. Koydum mu oturturum tarzında birisi. Kolay sinirlendiği için anlık tepkiler tam onun işi. Fena laf sokar ayrıca. Çağla, grubun garibi. Tahmin edilebilir birisi, mızmız, kolay fikir değiştiren. Onu kandırmak hiç zor değil. Beyza, grubun entelektüeli. Cırlamak onun için var olmuş, sürekli her şeye karşı çıkar. Bu diğer grup üyelerini güldürür. Ayrıca fazla duygusal. Her şeye rağmen, onlar birbirleri için varlar, kopamazlar. Ve, gelelim erkeklere. Pars, grubun korumacı ve sahiplenici manyağı. Hırçın, hastalık derecesinde kıskanç ve aşırı dengesiz. Tepkilerini önceden sezmek çok zor. O adam olmaz. Egemen, grubun zekisi. Bir insan matematik sınavından 100 alır mı? Egemen alıyor. Az miktar romantik, eğlenceli. Doruk, grubun mızmızı. Her şeye bir kusur bulup diğerlerini deli ediyor, özellikle Pars'ı. Ne yapıyor, ne ediyor kimse bilemedi ama her defasında diğerlerinin gönlünü alıyor. Poyraz. Grubun mantıksal çalışanı. Sahip olduğu deli cesareti başını az belaya sokmuyor. Ama her defasında sıyrılıyor, hadi bakalım. Bu, dostluğun hikayesi. Bu, aşka inanmayanların hikayesi. Her şey yeni bir şehir ile başlıyor, bakalım nasıl devam edecek. *Kapak tasarımı için Girlstory789'a teşekkürler.*

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...