"Gidişinin ardından kırk gün kırk gece ağladım. Sonra ağlamalarım yetmedi, ben de geceleri yaktım. Ama önce benim için en iyi şeyi yaptım: Yazdım."

Her şey,bir erkeğin hapşırmasıyla ve benim"Çok yaşa!"diye bağırmamla başladı...

Küçük masum sözler

Siz hiç kendinizi bir yaprak gibi hissettiniz mi? Gözlerimi kapatıp o gün olanları her hatırladığımda aynı hissi yaşıyorum. Rüzgârda iradem dışında savrulan bir yaprak gibiydim. Uzun süre boyunca sonunu hiç göremeden ve ne olacağını hiç bilemeden, hayatım yön değiştirip durdu. Sonra bir nehre düştüm ve yaşamım, o coşkun akışın yön vermesiyle devam etti. Yine seçimim dışında bir yolculuğa devam ediyordum ama en azından gittiğim yön belliydi. Akıntıyı karşı koyma isteğim ise cidden komikti. Bir yaprağın koskoca nehir karşısındaki şansı nedir ki? Belki de benim hayatla ilgili, herkesin kendi hayatında dönüm noktası dediği ilahî mesajım bu zor yolla gelmişti. Mesaj... Evet, her şey bir mesajla başlamıştı zaten. O gün gelen ve aptal bir gençlik heyecanıyla ardını hiç sorgulamadan cevapladığım bir mesaj... Kadir, kız arkadaşından gelen mesaj üzerine onun istediği yere gider ancak içine çekildiği şey beklediği gibi romantik bir buluşma olmayacaktır. Çünkü gittiği yerde onu bekleyen kişi sevgilisi değil Aslı'dır. Herkesin Deli Kız diye bildiği Aslı...

En iyi Tumblr sozleri ile karsinizda olucagiz :))

Fragman : https://www.youtube.com/watch?v=ujWjLWKXYgE İsmim Criss Argent 16 yaşında pekte normal olmayan bir kızım. Başıma gelen tüm şeylerin sadece tek bir sebebi var. Açgözlülüğüm.. Sürekli olarak diğer herkesten farklı olmak istedim. Onların hayatlarını ellerimde tutmak, onlardan güçlü olmak istedim. İşte bu istek bir süre sonra o kadar kuvvetlendi ki beni yaradılışıma, Şeytan'ın ta kendisine götürdü. Ödemem gereken bedelin ne olduğunu bilmediğim fakat adil olmadığına emin olduğum bir antlaşma sonrası Şeytan tüm bu isteklerimi yerine getirdi. Fakat gücümün bu denli kontrol edilemez olduğunu anlamam pekte uzun sürmedi. Gücüm beraberinde hayatlarını ellerinden zorla aldığım insanları getirdi. Bazıları bana yardım etmeye çalışırken bazıları ise her şeyden habersizken kaybetti hayatlarını. Ellerimdeki kan fiziki olmasa da sonsuza dek ruhen en büyük utancım olarak kalacak.. -------------------- Artık yavaş yavaş kendimi toplumdan soyutluyordum. Attığım her adım bu zayıf bedene defalarca acı veriyordu. Aldığım her nefes ciğerlerimi parçalarcasına yakıyordu. Antlaşmanın bana düşen kısmı buydu sanırım. "Sonsuz acı"... Elde ettiğim şey karşısında adil bir bedel miydi bu? Yoksa şeytan beni de mi kandırmıştı? Katlandığım bunca şey sadece acı çekmem için miydi? Fiziksel olarak sağlıklıydım oysaki. Peki ruhum? oda bedenim kadar sağlam mıydı? Yoksa çoktan Şeytana köle olmuş muydu? Geri dönüşü var mıydı bu sonsuz çukurun? Yoksa sürekli düşmeye devam mı edecektim? Her saniye daha derine..