Aşk güzel şey. Insanı mutlu eden,sevindiren... Sonra da o küçük dünyanı karartan. Başı güzel, sonu olmayan... Aşk işte... Ve her aşk ölümsüzleşmeyi. haketmeli. Her aşk ardında ölümsüz bir eserini bırakmalı. Tac Mahal gibi... Ölümsüz bir aşkın eseri. Bir Hindistan Hikayesi. Dinlemek isteyen?

Gerçekten tamamen soyutlanmış,acımasızlıkta sınır tanımayan bir dünya. İmkansız çoğu yerde o diyarın adı ve o kız imkansızın umudu. O kız,o kadar özel ki umut olduğundan habersiz. Her şeyden ne kadar habersizse ruhunun ortağından da bihaber. O artık umudun zırhı. Kendini umuda adamaya kararlı. Hissiz,acımasız ve bir o kadar da güçlü. Her şey ters giderken bir iş yok dememek ne mümkün. Siz de bu sırlarla dolu aşk kapısını aralayan anahtar olmak istemez misiniz? Ruhunuza ilmek ilmek aşkı işlemez hoşunuza gitmez mi? Cevabınız evet ise kapılarımız sonuna kadar açık. Hoş geldiniz... Kitaptan bir kesit ----------------- ''Dur. Gitme kalbimden. Ruhum kopuyor sen gidince yarım kalıyorum. Aşkımı göremeyecek kadar aptal mısın?'' Gözyaşlarım sicim gibi süzülüyordu yanaklarımdan. Son söyledikleriyle kalbim iki parçaya ayrılmıştı adeta. ''Sen bana yasaksın. Benden uzak dur.'' Lütfen sevgilim. ''Duramam .Ruhlarımız bile bir iken biz nasıl ayrı kalalım?'' Fırtına şiddetlenirken , rüzgar uğursuz fısıltısına devam ediyordu. Kalabiliriz dedim cam kırığı gibi sesimle. Kalmalıyız. İşte o an anladım. Aşk ayrı kalmakmış. Başkası için aşkını harcamak acı verirmiş. Rüzgarın sesi uğursuzca çalınıyordu kulağıma. Halen. Aniden esen sert rüzgarla kendimi hayattaki tek gerçeğimin kollarında bulurken bir korkaktan farksız sesimle fısıldadım. ''Ruhum kanıyor Alaz.'' ''Benim de Ruhum.'' ''Bir kez olsun bir gece olsun bizim olamaz mı?'' Yüzüme doğru güldü. '' Bir geceyi bir ömür sayalım ruhum.'' Dudakları dudaklarıma kapanırken ruhumu onun ruhuyla tamamladım.