Zihnindeki kelimeler ilk kez anlam kazanabilmişti o an. Tam o an. Ruhunun geceyle karıştığı, karanlığın içinde yok olduğu, büyük gri bulutun ağladığı, ağacın aniden göğe doğru savrulduğu ve yaprağın yere düştüğü an... "Hangimiz Sarah?" ••• "Gerçeklerden kaçamazsın. Seni hep bulurlar, ne kadar iyi saklansanda..."