Kimsesizliğin, umutsuzluğun ve kabullenişlerin hakimiyet kurduğu, koridorlarında içten atılan sessiz çığlıkların huzursuz yankılarıyla dolu bir yetimhane. Karanlık koridorlarda, ucunda ışık olmayan dünyalarında her geçen gün biraz daha ölen hayaller, her geçen gün biraz daha yok olan ruhlar. Hayatın acımasızlığına rağmen ayakta durmaya çalışırken, kendiyle de savaşabiliyor insan. Bir bedende bölünen iki ruhun çatışması gibi. Biri siyah, biri beyaz... Biri aydınlık, biri karanlık... Bir yanda aşk ve nefret, Bir yanda sadakat ve ihanet. Bu: Bir bedendeki iki ruhun savaşı, İki bedendeki tek ruhun teslimiyeti... "Karanlık bir şehrin sokak lambası gibidir ömür. Birilerine ışık saçmak için, önce kendin yanarsın." Tıpkı Duru gibi. ------- Genç Kurgu içinde ilk binde !

Bir adam düşünün(Aren) dışarıya karşı sert ,öfkeli, acımasız. Asla aşık olmam havalarında ama nerden bile bilirki bir kızın gözlerine bakıp birden tutulacağını. Hıh şimdide bir kız düşünün(Elis) sevimli , inatçı, rahat, dediğim dedik, biraz cadı, bir de Arene pabucunu ters giydirecek türden biri. Fakat birden olayın içinde kalınca kızımız da devreler ters tepki yapıp onu kaçıran adamdan korkmayan biri oluyor.