Mes dallgeve te oqeanit, reres se nxehte dhe festave te oreve te vona, midis luftes e paqes, Australise, Afganistanit e Amerikes, dy te rinj dashurojne njeri-tjetrin. Ajo qe nis si nje lidhje e zakonshme verore duhet te perballet me veshtiresite e rreziqet qe jeta e ushtarit Ejden sjell. Larg njeri-tjetrit, me asgje tjeter vec kujtimeve e nje fotografie, duhet te luftojne per te qene se bashku. A do te mbijetoje ndjenja e tyre mbi gjithcka apo lufta do te arrije te rrafshoje edhe dashurine e tyre? A do ta gjejne ata parajsen?

#08.03.2017 Ajo mund te jete gjithçka perveçse e embel dhe e brishte. Me nje milion arsye per t'ju arratisur botes, ne kerkim te ajrit, te lirise, te paqes se munguar nder vite. Edhe atehere kur mendon se i ka arritur synimet e saj, jeta e godet serish, me nje intesitet shume here me te forte se me pare... ose, ndoshta me te njejtin intesitet, por ajo nuk eshte me si dikur... e forte per te perballuar gjithçka. Ai... i harruar ne nje bote qe nuk i perket. I fiksuar ne te qenit "i pari" ne gjithçka. Kur ata do te perplasen, shume mure te ngritura rreth qenieve te tyre do te shkaterrohen. Sepse ata sebashku jane nje uragan i vertete qe shkaterrojne gjithçka çfare gjejn para, por jo aq te zot sa per te shpetuar veten nga "uragani i tyre" ...Te qenit i pari eshte vetem kenaqesi qe shijohet ne nje çast shume te shkurter. Te qenit i fundit ka me shume vlere, sepse shijon shume gjate... aq sa te thithesh grimcat e fundit te oksigjenit...

..."Do digjesh po mos vazhdo me shume!" ia ktheu ai po ne te njejten menyre ai,por duke bere qe fryma e tij te perhapej ne pjeset e saja te zbuluara,ato me te afertat,e duke vazhduar udhetimin e tyre pak me ne brendesi te rrobave,por serisht ajo nuk kuptoi asgje. "Une e djegur jam,ti nuk ke c'djeg me!" "Ti ke te djegur shpirtin,une te djeg dicka tjeter!" dhe me aq e la ai.Perfundoi ngacmimet midis tyre para se ta perfundonte ne dicka tjeter. ~¥~ Liven + Victoria = Live the Victory ~¥~ Started: 05 prill 2017 Finished: 09 maj 2017

Kujtonte qe ate mbremje kish enderruar per fusha te gjelberta, qiej te kalter e njebriresha fluturues. E fundit enderr femijenore, e fundit enderr e bukur sepse me pas kish patur vetem makthe, makthe qe sfidonin realitetin e kurre nuk triumfonin mbi te sepse makthi me i keq ishte ai ne te cilin zgjohej cdo mengjes - ose cdo pasmesnate.

Pershendetje .Eshte hera e pare per mua qe shkruaj ne wattpad , kam guxuar te hedh hapin e pare drejt ketij rrugetimi time dhe nuk eshte aspak i lehte por premtoj se do jap maksimumin time. Ky liber do te thote shume per mua , nuk do te ndalem shume pasi per ta zbuluar per cfare flitet ju keshilloj te me ndiqni . :*

gjfgv

"..Nuk e kishte kuptuar kurre pse ekzistonin varrezat. Ishte valle qenia njerezore aq e dobet sa ta linin me te shtrenjtin e tyre te kalbej ne nje grope nentoke? A e bente njeriun te ndihej me mire fakti se nen kembet e tij qendronte kufoma e dikujt qe ishte burgosur fizikisht ne erresire pergjithnje edhe pas vdekjes? Apo mendimi se nje dite dhe ai vete do t'u bashkohej malit te nendheshem e te pafund te kockave? Po, po. Njerezit jane vertet te dobet; mendonte, teksa shikonte nga vendi qe se shpejti do te ishte shtrati i saj i vdekjes." Short story. Major character death.

"" Erdha ne aeroport por nuk ishe atje... E ndoqa avionin tend me sy tek largohej duke marr gjith endrrat e mia.... nuk te them ktheu... Por te lutem ... Mos me braktis ..."" Ashu si dhe shum histori te tjera edhe kjo nuk esht shkruar nga un, por ma ka derguar autorja ne inbox e faqes ne fb.... Me lejen e autores historia po publikohet edhe ne wattpad..... .....Shpresoj tju pelqej :)

Louis e humb Harryn. Dhe ndihet si kur nuk mund të vazhdoj më, por përpiqet të qëndroj i fortë për djemt,dhe për Harryn. Duke e ditur se Harry ka humbur,ai rrëshqet në depresion. Por,99 ditë pas vdekjes së Harryt, Louis vendos diçka...