Baekhyun sonunda 22 yaşında çocukluk hayalini gerçekleştirmiş, Formula 1 yarışçısı olmuştu. 2 yıl gibi çok uzun sayılmayacak bir süre zarfında ard arda kazandığı başarılarıyla "Hız Tanrısı" olarak anılmaya başlayan yarışçımızın hayatı geçirdiği kaza yüzünden bir anda değişti. 3 yıllık tedavinin ardından yeniden pistlere dönmek isteyen Baekhyun'ın önünde büyük bir engel vardı. Park Chanyeol.

Sen bayım! Evet, sen! Üzerindeki gri takım elbiseyle file benzeyen adam! Yüzündeki o korkunç maskeyi indireceğim. Sen canavar değilsin. Sadece canavar olduğunu söyleyip insanları etrafından uzaklaştırmaya çalışan bir korkağın tekisin.

Ve kader onları, yaralı kalplerini iyileştirmek için yeniden bir araya getirdi.

Tesadüflere inanır mısınız? Hayır mı? Peki, gecenin bir yarısı iki kişiyi öldürmekten aranan biri sizi rehin alırsa?

Yine bir yolculuk, yine bir elveda. Yeni bir yaşam. Yeni bir dünya... Bütün vedalar neden aynı zamanda 'yeni' şeylere hoş geldin diyordu?

Felaketin ilk habercisi metrelerce öteden gelen patlama sesleriydi. Sonra ise yoğun sis ve kum fırtınası... Herkes başlarına gelecek şeyi çok önceden tahmin etmiş gibi çadırlarından çıkmış, kurak araziyi yararak geçen tankları, büyük ve korkunç zırhlı araçları bekliyordu. Ne olursa olsun hiçbirinin gözlerindeki kararlılık değişmeyecekti, sonuna kadar onurluca dayanmışlardı ve şimdi sonlarına boyun eğiyorlardı. Kaybedek bir şeyleri olmadığı için kaçmışlardı ve şimdi kazanmaya çalıştıkları özgünlüğün sonuna gelmişlerdi. Birazdan yanlarında ki insanlar umutsuzca onlara yeni yurt olmuş topraklara serilecekti ve geri dönüşü yoktu. Araçların çıkardığı sesler kulak tırmacalarcasına artarken bir kaçı belki de ağlamaya başlamıştı. Bazıları ise sonun gelmesini korkuyla bekliyordu. "Bunca zamandır birlikte mücadele ettik!" İsyan çıkartıp karargahtan kaçmalarına öncülük etmiş liderleri bir kaç adım çıkarak diğerlerinin önüne geçti. "Onurumuzla öleceğiz." Tankların attığı bombalar çadırlardan kurulmuş onurlu kenti vurmaya başlarken az önceki derin sessizlik yerini çığlıklara bırakmıştı. Durgunluk, koşup kaçmaya başlayan insanlarla bozulmuştu. Zırhlı araçlardan çıkan ırk koruyucuları, korkuyla kaçan koloni halkını hedef alarak katliamına başlarken komvoyun en sonundaki lüks araç yaklaşarak katliamın ortasında durdu. Arabanın içindeki katliam komutanı, dünyanın en güzel sahnesini izlemek üzere arabadan çıktı. Burnuna dolan kan ve patlayıcı madde kokusunu içine çekerken yüzündeki gülümsemeye engel olamamıştı. Sondu bu. Son koloniydi. Amaçlarına ulaşmak için geride kalan tek koloni. İnsan hayatının sonu, insan ırkının katliamı... Elinde sıkıca tuttuğu telsizi dudaklarına götürdü. "Son koloni an itibariyle düşmüştür."

Ben hayali olmayan biriydim. Neden yaşadığımı bilmesem de yaşamayı seviyordum sadece. Her gün yüzüme vuran güneşe mutlulukla bakıyordum. Eski bisikletimle her gün aynı yolda ilerlerken bu yolun sonu her zaman çalıştığım yerde bitiyordu. Daha doğrusu ben öyle sanıyordum. Bir gün bu yol beni öyle bir yere sürükledi ki yolun daha başında olduğumu öğrendim.  Bu yol daha yeni başlıyordu. Benim hayatım yeni başlıyordu. Bu yol beni mutluluğa götürecekti. Peki ben kim miyim? Ben, bu sakin ve kenarda kalmış kasabanın spor kulübünde top toplayıcısıyım.

TANITIM-1 ‘’O-o g-geliyor.’’ Dedi titreyen sesiyle. Karşısındaki adama uzun süre baktı Baekhyun. Kimden bahsettiğini bile bilmediği adamın, korkunç bir insan olduğunu o anda anlamıştı. Çünkü karşısında asla kimseden kormaz diyebileceği bir adam, korkudan olduğu yere sinmişti. ‘’Chanyeol g-gel-liyor, B-baekh-hyun.’’ Jongin’in ismini söylemesiyle, uzun karanlık kolidorda bir kahkaha gürledi. Adım sesleri duyulmaya başladığında, Baekhyun içinde gezinen o küçük korkuyu bastırmaya çalıştı. Adım sesleri durduğunda, Jongin’in gözleri korkuyla titredi. Baekhyun, adamın tam arkasında olduğunu biliyordu ancak dönmeye cesaret edemiyordu. ‘’Hoşbuldum, Jongin.’’ Dedi derinden gelen kalın sesiyle. Nefesini ensesinde hissetti Baekhyun. Zaman ağır çekimde gibi ilerlerken, arkasına zamana ayak uydurarak döndü. Gözleri yukarıya doğru tırmanırken, adamın yüzünü görmek için, hiç acele etmediler. Yüzündeki kendisinden emin gülümsemeye takıldı ilk önce gözleri. Tehtidkar ancak bir o kadar güzel. Onun gözlerini es geçip kızıl saçlarına baktı bir süre. Oldukça yakışıklıydı ancak kardeşini öldürecek bir insan için bunları düşünmesi tamamen yanlıştı. Sonra Baekhyun, gözlerine geldi. Ve orada esir kaldı. -Chanyeollie Pop -

NOT: Yaoi bir hikayedir. Bu tür hikayelerden rahatsız oluyorsanız okumamanızı tavsiye ederim. Smut yazmayı düşünmüyorum ama Smut'ımsı sahneler var :3 Ayrıca bu hikaye için bana ilham veren Ilgın Erkan'a teşekkür ederim. Byun Baekhyun: Lise 2'ye gidiyor, mutlu bir yaşantıya ve 4 kişilik bir arkadaş grubuna sahip. Chanyeol'e koşulsuz, şartsız aşık. Park Chanyeol: Lise 3'e gidiyor. Popüler, zengin, arzulanan, temiz kalpli ve kendine sırılsıklam aşık olan Baekhyun'dan bir haber. Kim Minseok (Xiumin): Çin asıllı, Lay'in Chanyeol'le çıktığını öğrendiği ana kadar hayata pembe çerçevelerden bakan bir genç. Lise 4'e gitmesine rağmen bir çocuk kadar kırılgan. Zhang Yixing (Lay): Lise 3'de, saf, masum ve alçakgönüllü bir çocuk gibi gözükse de aslında kibirli, asi ve zorba biridir. Hatta üst sınıftakiler bile ondan korkuyor. Kim Jongdae (Chen): Komik, hayat dolu ve sevecen biri. Tıpkı Xiumin gibi Kore'ye alışabilmek için takma bir isim kullanıyor. Baekhyun ile aynı yaşta ve Suho'yla çıkıyor. Kim Joonmyeon (Suho): Xiumin'le aynı yaşta, okul başkanı, sorumlu ve olgun gibi dursa da Chen'in yanında sevgiye aç, küçük bir çocuk.