Davullar zurnalar kulağımda çınlarken bu deliliğin içinden nasıl kurtulacağımı düşünüyordum. Damatsız düğün yapıyorduk gelin buradaydı davetliler buradaydı olması gereken her şey yerli yerindeydi ama damat yoktu. Yüzümdeki duvak beni boğarken dayanamayıp hızla ayağa kalktım. Nefesim giderek sıklaşırken bir hışımla duvağımı açtım. "Yeterrrr!!!" Daha fazla bu saçmalığa tahammülüm yoktu. "Siz delirdiniz mi beni gelin diye getirdiniz oturttunuz buraya Fazıl Fazıl diye birini sayıklıyorsunuz güya damat, daha bir kere sesini bile duymadım böyle saçmalık mı olur?" Davul zurna sesi bıçakla kesilmiş gibi kesildi. Babam öfkeli gözlerle bana bakarken duvağımı başımdan sıyırıp masanın arkasından çıktım. Halay çekenlerin arasından geçip karanlığa karışmak istedim. "Dur orda İmran hatun!" Tüm alanı kaplayan sesle olduğum yerde kaldım. Karanlığın içinden çıkıp gelen adam önce gelin masasına uğrayıp çıkardığım duvağı aldı. Meydanın ortasına çivilenmiş bana sert adımla yürüyüp yüzümü örttü. "Tek sorun damatsa damat burda başka itirazın yoksa masaya geri dön" sesi itiraz istemez biçimdeydi. Ufak adımlarla masaya geçtiğim de kına da da nişanda da istemede de boş olan yanım doldu. Ya kalbim dolacak mıydı? #İmran #Fazıl #dönem #bey

''O şerefsizle hiç bir yere gitmeyeceksin!'' Dediğinde sessiz kaldım, ateş gibi yanan bakışları bana döndüğünde volta atmayı bırakmış bedenini tamamen bana çevirmişti. ''Duydun mu?'' ''Duydum Kerim abiciğim!'' Dedim Hande'nin söylediklerine atıfta bulunarak. ''Ne abisi ulan? Siz beni komple delirteceksiniz!'' Söylediğine karşılık ona doğru bir adım atıp çatık kaşlarımla söze girdim. ''Ne oldu? Hande söylerken hiç itiraz etmiyorsun ama!'' Kafasını yukarıya doğru kaldırıp derin bir nefes bıraktığında adem elması yutkunmasıyla birlikte hareketlendi. ''Ya sabır!'' ''Sana binlik tesbih alayım bol bol sabır çek... Bu kafayla seni ancak o keser!''

Ellerini direksiyondan çekip belime yerleştirdi ve öpüşüme karşılık verdi. Onu daha öncede öpmüştüm, ama bu farklıydı.. Daha başkaydı, hatta bambaşkaydı.. Elleri sırtımı okşarken öpüşmemiz derinleşmişti.. İlk defa böyle bir duyguyu yaşıyordum Başımdaki yazmam açılıp düşmüştü, elleri saçlarımı okşamaya başlamıştı. Dudakları dudaklarımı kavramış, sertçe karşılık veriyordu. Biz hep naifce öpüşüyorduk, ama şimdi ikimizinde haraketleri hoyratcaydı.. Ve kendimi tutamayıp onun dudaklarını ısırmıştım. Bunu yapmamla alt dudağımı ağzının içine alıp emmişti. Benden garip bir ses çıkmıştı.. Sonra nefeslenmek için ayrılmıştı dudaklarımız. Alnını alnıma yaslamıştı ve ikimizde derin derin nefesler alıyorduk Saç tutamlarımı kulağımın arkasına geçirdi "Yolda yaptığımıza bak" dedi gülerken "Bir daha öp beni" dedim istekle. Çok güzeldi... Çok mutlu etmişti.. Başka bir his vermişti.. Tadı bambaşkaydı. Ve cümlem biter bitmez tekrar dudaklarımızı birleştirdi..

Herkes birgün ruh eşiyle karşılaşır ve aşina olduğun ruhu tanırsın... Leylifer, baş döndürücü güzelliğe sahip nasuhlar köyünün güzel kızı... Ali Tahir, Rize'nin köklü ailelerinden Poyrazların zengin sert kalbi buz tutmuş, deli ama cesur oğlu... +18 cinsellik ve şiddet söylemleri vardır. Küfür ve argo kelimeler yer alır okuyucularımızın dikkatine..!

Zeynep dışardan baktığınızda duruşuna hayran kalacağınız, 24 yaşında, üniversite mezunu, psikolojik çalkantılarının farkında ve bu farkındalıkla ne yapacağını bilemeyen genç bir kızdır. Ushan ise 24 yaşında, üniversite mezunu, psikolojik çalkantılarının farkında ve bu farkındalıklarıyla ne yapacağını bilemeyen bir adet Zeynep'i kendine getirecek; 32 yaşında aklı, bileği ve adaleti güçlü genç bir erkektir. Ve tüm bunları yapmaya önce Zeynep'in duruşuna hayran kalarak başlamıştır. ********************************************************* "Tamam," dedi tekrar. Eli tamamen gevşemişti ve belime sarılmıştı. Olduğu yerde sakinleşti. Saçlarımı sevdi ve beni sakinleştirmek için belimi okşadı. Nefes alış verişlerim yavaşladı. Üzerime huzurlu bir yorgunluk çöktü. Benim için büyük bir adımdı bu yaptığımız. Bir maraton koşmak gibiydi. "Eğer güzelliğinden bir daha şüphe edersen," dedi. Bunlar ben uykuya dalmadan önceki son cümleleriydi. "Eğer şüphe duyarsan benim bu halimi hatırla." Bana biraz daha ağırlığını verdi ve onu daha fazla hissetmemi sağladı. "Unutma, utan kendinden."