Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

Eda ilk gördüğü anda Mehmet'in doğru kişi olduğunu anlamıştı. Üstelik bu adam da kendine karşı boş değildi. Mehmet ise içine düştüğü zor durumdan kurtulmak her şeyi yapmaya hazırdı. Her ne kadar babası onu bu duruma sürüklemiş olsa da ona yardım etmek zorundaydı. Eda'yı ilk gördüğü an, onu kurtaracak kişinin o olduğunu anlamıştı. Acilinden bir evlilik teklifi. Aşık bir genç kız. Zorda bir genç. Hızlı bir düğün. Öğrenilen gerçekler... Mehmet ve Eda'nın harika görünen, ama içinin seni beni yaktığı bir o kadarda eğlenceli hikayesi. Haa bu arada Ege, Tuba, Murat, Zeynep ve Şahin'i de bol bol göreceğiz. --- Yapma Serisi İkinci Kitap. Bu kitabı okumadan önce Yaklaşma adlı kitabı okuyunuz. :)

Bir gün uyandığınızda erkeklere karşı fobiniz olduğunu fark etseniz ne hissederdiniz? Tuba bu sorunun cevabını çok iyi biliyor çünkü tam olarak bunu yaşıyor. Başına gelen korkunç olaylardan sonra erkeklerden korkmaya başladı, artık evinden dışarı bile çıkamıyor. Yine de her şeye rağmen kendini toparlayıp fobisini yenmek zorunda. Bunu yapabilmek için ona bir erkeğin yardım etmesi gerek. Önünde ise tek bir şansı var: Hiç tanımadığı, hayatını bildiği gibi şekillendirmek için uğraşmış, başına buyruk bir adam olan Ege Tekin. Peki işler Tuba'nın düşündüğü gibi yolunda gidecek mi? Yoksa geçmişte kalan sırlar bir bir açığa çıkarken korkularına yenileri mi eklenecek? Başlarına gelen bütün kötülüklere rağmen birbirlerinden güç alarak beraber yürüyen Tuba'yla Ege'nin heyecanlı ve sürükleyici hikâyesi...

Murat'ın hayatında en son görmek istediği şey; onu düğünden bir ay önce başka bir adam için terk eden eski sevgilisiyle tekrar görüşmekti. Her ne kadar aradan 3 yıl geçmiş olmasına rağmen, ona kızgınlığı ilk gün ki gibiydi. Ama en yakın arkadaşının ablasının düğününde onunla karşılaşmak zorundaydı. Nazlı'nın ise tek ama amacı Eda'nın düğününe geldiğinde, Murat'ın kalbini tekrar kazanmaktır. Ne yaparsa yapsın, Murat'ın peşinden ayrılamayacaktır. Ta ki tekrar kendisiyle evlenmek isteyene kadar... Murat; zeki, komik, yakışıklı ve Nazlı'ya güvenmemekte son derece kararlı. Nazlı; güzel, akıllı, sevgi dolu ve Murat'ı eski haline döndürmeye yeminli. Murat ve Nazlı'nın eğlence dolu hikayesi. İçlerinde kimler mi var? Sinirli Ege'miz, Fobik Tuba'mız, Yalancı Mehmet'imiz ve Kandırılmış Eda'mız da var ve daha bir çok sürpriz...

KİTAP OLARAK RAFLARDA! 22/09/2017 Aşk'ı arayan aşka aşık bir adam. Şehvet yoğunluğuna karşı koyamayan bir kız... Tutku dolu, nefes kesici bir keşfediş... Kim demiş şehvetten, tutku, tutkudan, aşk doğmaz diye? Öyle güçlü hisler insanın beynini ve kalbini ele geçirirken karşısında kim durup bunu reddedecek kadar güçlü olabilir? Tutku ile yanan iki beden birbirlerini nasıl görmezden gelip aralarında ki bu yoğunluğu yok sayabilir? Birbirini çeken iki bedenin bununla savaşına ve bu savaştaki yenilgiye... Bir adamın aşkı isteyişine bu uğurda yapacaklarına... Bir kızın şehveti tanımasına ve ondan vazgeçemeyişine şahit olacaksınız. ''Kimse unutmak istediği bir şeyin fotoğrafını çekmez. Bu kadar kadının aklında olması... Rahatsız edici.'' ''Onlar aklımda değil. Gördüğün bu kadınlar sadece bedenden ibaret hiçbirinin yüzü yok İnci ama senin yüzünü fotoğraflamak istiyorum. Çünkü seni unutmak istemiyorum. Bütünüyle hatırlamak istediğim anımsın.'' +18 ÖĞELER İÇERMEKTEDİR! 17.11.2016 Tarihinde başlamıştır. 11.05.2017 Tarihinde tamamlanmıştır.

Yüzlerimizi aynı mesafeye getirirken tek elini belimin yanından,diğer elini omzum üzerinden kapıya yasladı. "Cihangir'in anlamı ne demek,bilir misin Dünya?" "N..Ne?" "Dünyaya egemen olan, dünyayı zapt eden kimseye denir Cihangir." Dudaklarını iyice dudaklarıma yaklaştırdı. "İsimlerin kişiliği etkilediği fikrine inanıyorum.Ve," artık aramızda hiç boşluk yoktu. "İsmimin hakkını vererek Dünyaya egemen olacağım." Hangi ara açtığını anlamadığım kapıdan içeri iterken,ben hala şok olmuş,beni öpmesini bekliyordum. Güzel burunlu pislik! Sanki Osmanlı şehzadesiydi de yok Dünyaya egemen olacağım yok Dünyayı zapt edeceğim! Sen önce kendini zapt et be!

Ben kendisini kendine saklayan bir kadınım. Yerin üstünden göğe, göğün üstünden yere bakarım. Kah saçlarımı savurur ruhumu özgür kılarım, kah saçlarımı saçlarıma düğüm yaparak ruhuma bir çentik atarım. Ben kendisini kendisinden saklayan bir kadınım. Eksisi bir artı, artısı milyon tane eksiye denk düşen yarımdan tamım. Tamamım eksik, eksiklerim tamam. Durma sakın okumaya devam et, bir şeyler bulacaksın benden, okumaya devam et, biraz daha dayan. Ben kendisini kendinden saklayan bir kadınım. Ruhumun on dört yerinde bir çizik, parmaklarımın ucunda yirmi üç bin elli sekiz iz taşıyan izsiz bir varlığım. Varlığım yokluğun içinde bir intihar saldırısı, yokluğum varlığımın içinde ki hastanem. Revirim bombardıman altında kaldı, molazlarımın altında eczane dolabım. Ben kendisini kendinden saklayan bir kadınım. Benim yaptıklarımı bana göstermeyen, beni benden mahrum kılan bir caniyim. Ben bana hasretken, ben benden başka herkese kavuştum. Yaptıklarım yapacaklarımın evladı, yapacaklarım geleceğimin vicdani mapushanesi. Ömür boyu, ben kendime müebbet sürgünüm. Ben kendini kendinden mahrum bırakan bir kadınım. Sağ gözüm solundan habersiz, sol gözüm bir insana kör. Dilim yalan söyleyen kalpazan, zihnim doğruluk tüccarı. Yazdıklarım silinip gidecek mürekkep çocukları, anlamları beyninin kıvrımlarına yapılan kanserojen boyayla çizilmiş dövme. Nefes al, birazdan burası olacak sonum. Ben kendisini küllerinden doğuran bir kadınım. Çağ yangınlarını tırnaklarını parmaklarından sökerek yakan, saçlarını o ateşe atan, ısınmadım donuyorum diyerek bedenini ateşler içine atan gözü kara dumanım. Sustuklarım içimin kıyameti, konuştuklarım yaşamımın sorgu suallerinin cevabı. Ben bu cümleye noktayı koyan kadınım. Her nokta küçük harflerimin bitişi. Her başlangıcım küçük harflerimin katilinin vacip kılınışı.