Ugryzienie ją zmieniło. Powinienem wtedy uważać. Ale teraz już jest za późno. Teraz wszystko jest inne.

Czarne oczy, ukrywające się za maską, mroczne wspomnienia prześladujące co noc, nie kryjąc się przed bożą łaską, zbyt niewiele by przeżyć, zbyt wielka moc. Wpatrując się w to lustro, próbując dostrzec me błędy, próbowałam zobaczyć jutro, a jedynie widzę w nim me puste oczy przybłędy. Zbyt wiele krwi się przelało, by cokolwiek naprawić, by cokolwiek się stało, by cokolwiek zrobić.

Syriusz: Samanta Samanta: Tak Syriuszu. Syriusz: Nie obrażaj się na mnie z tego powodu co teraz zrobię. Samanta: A co byś mi.... Nie mogłam dokończyć poczułam jego usta na moich. Pragnęłam tego od początku ,żeby był zawsze przy mnie.

Dawno dawno temu kawał drogi za Empire State Building żyła sobie (nie)zwyczajna dziewczyna. Miała najnormalniejsze życie, zwykła nastolatka. Jedna rozmowa z nieznajomym obróciła jej życie o 180 stopni Opowieść jest porzucona ze względu wyczerpanej weny, jeśli miałbyś/miałabyś ochotę napisać kontynuację, przygarnij ją pod swoje skrzydła! Jeśli ją przygarniesz, daj nam znać, a odeślemy ją na twój profil :3

Olivia Black była po prostu dziwną dziewczyną, z (dosłownie!) Sumieniem na ramieniu, huncwockim uśmiechem i wspaniałymi przyjaciółmi. nie spodziewajcie się po tej historii zbyt wiele. pisałam ją mając podajże 12 lat, potem od nowa zaczęłam ją tworzyć w wieku 14. nie jest skończona, mozliwe, że nigdy nie będzie. zostawiam ją tu tylko ze względu na sentyment. mimo to, miłego czytania, buziaki xynatalie

Do Paryża (1626) przybywa przebrana młoda dziewczyna, która szuka odpowiedzi na nurtujące jej pytania od wielu lat. Poznaje podczas szukania pracy czterech muszkieterów, którzy zachwycają ją. Pomagają zdobyć prace, jednak w trakcie ich pieszej wędrówki najmłodszy z nich rozpoznaje w niej kobietę i rozpoznaje ją, kiedy ona nie pamięta go.Zdradziły ją jej oczy... Błękit poświaty anioła oraz ciemna smoła z żył samego diabła. „-Powtórz jak się nazywasz?- spytał ciemnoskóry muszkieter, który przetrzymywał młodego mężczyznę. -Dla wszystkich jestem Jean- powiedziałam. -A nie dla wszystkich? -Mademoiselle Maria Veronic Dufon. Tym razem jego głos zabrzmiał łagodniej i zdawał się być nieobecny, d'Artagnan uspokoił się i patrzył na mnie jakbym była duchem. -Nie znam cię. -A ja ciebie tak.- Uśmiechnął się.-Tych oczu się nie zapomina. Moje oczy były klątwą jaka mnie spotkała, chcieli mnie spalić na stosie bo niby byłam posłuszna diabłu, który obdarował mnie różnymi kolorami tęczówek. Jedno błękitne jak anioł a drugie prawie czarne jak diabeł. „

Jedno niedzielne popołudnie. Zmieniło ich życie

Zapisy otwarte! Zapraszam wszystkich Potterheadów! Łączmy się :3 Okładka niestety pozioma... nie zwracaj uwagi...

Chcecie się dowiedzieć o czym jest książka ? Zatem zapraszam do czytania...