Mitolojide kelebek ateşi simgeler, ateşe koşan pervane böceğinin yanıp ateşle bağdaşmasıdır. Eski Yunan'da ise ruhun beden üzerindeki etkisini ve bu etkinin yarattığı büyük değişimleri simgeler. Mavi kelebek, saf ruhu simgeler. Bu, monoton hayatını sürdüren sıradan bir insanın hikayesi. Bu, o sıradan insanın hayatının bir anda nasıl değişebileceğinin hikayesi. İnançlarınızı sorgulayın. Çünkü en büyük maceralar en akıl almaz şeylere inanmakla başlar.

Alavan'ı öldürmüştü. Alavan'ın sağ kolunu öldürmüştü. Bir gerçeği fark etti, varislerden biri hala yaşıyordu. Kendisi, yaşıyordu. Dünyadaki tek Praesidio, Artık Alavan. Uğruna kaybedeceklerimiz bizi esir yapar, kaybettiklerimiz özgür kılarken. Peki kaybetmemek uğruna kaybetmeyi becerebilir misiniz? Ecel özgürlüğü için savaşırken kendini esir bulacak. ... Auxılıum zincirinin ikinci halkası. Alavan. Sarılan bedenler, sarmalayan zincirlerden daha tehlikelidir. TAMAMLANDI

Tahmin bile edemeyeceğiniz bir yaşamın kapılarını araladığınız da, yeni tanıştığınız bu dünyayı isteyip istememek sizin elinizde değildir. Araladığınız o devasa kapılar arkanızdan, bir daha açılmamak üzere kapandığında ise ne geride bıraktıklarınızla olabilirsiniz ne de bütünüyle bulunduğunuz yere ait. Peki ya zaten bu dünyaya alışmak zorunda değilseniz? Ya önünüzdeki son görev mutluluğu da yaşadığınız bu yabancı ırkı yok etmekse... Auxilium Serisinin ilki. Praesidio. Sınırlarınızı yeniden çizdirecek bir yolculuk. Kendimi geliştirme yolculuğum. TAMAMLANDI

Ecel esir düştükten sonra, girdiği çıkmazlarla dolu yolun sonunda kendini Cellat olarak bulacak. Öyle bir oyun ki bu, halkalar birbiri ardında değil yalnızca. Tüm zincirler anahtarı unutulmuş kilitlerle, sarmalanmış bir diğerine ve bir diğerine. Hepsi koca bir düğüm. Bu zincir düğümünün altında kilitlerinden kurtulmaya çalışan bir kadın. Kendini kurtarabilecek mi ki, ırkını korusun? Auixilium zincirinin son halkası. Cellat. Bir zamanlar Gardiyan olan artık Cellat. Değişen üslubu, zekice kurgusu ve şaşırtan tutkusuyla Auxilium Üçlemesinin son serisine kendinizi hazırlayın.

İki erkeğin aşkını anlatan bir hikayedir. Lütfen,hoşunuza gitmiyorsa okumayın!

Gözlerimi sımsıkı kapatarak derin bir nefes aldım. Yapmak üzere olduğum şey benim için bile deliceydi. Sadece birkaç dakika sonra yüzyıllar öncesine gidebilecektim. Ve bu çok tehlikeliydi. Ama buna mecburdum. Başarmam gereken bir görevim vardı. Yanımdaki adam son kontrollerini yaparken aklımdan geçenleri okumuş gibi, "Buna mecbur değilsin." dedi. Gözlerimi açtım ama tamamen ileriye sabitlenmişti bakışlarım. Hayatımı değiştirecek olan yere... Cevap vermedim. "Neler olacağını bilmiyoruz." diye devam etti. "Hafızan tamamen silinebilir." Kararlı olduğumdan emin olmak için bildiğim şeyleri son kez hatırlatıyordu bana. "Bu durumda uyandığında tamamen farklı biri bile olabilirsin." "Bir daha hiç geri dönemeyebilirsin." Bu son sözüyle çözülmüş gibi bakışlarımı ona çevirdim. Ama bu da bilmediğim bir şey değildi. Gümüş desenli siyah sırt çantamı omzuma asarken dudağımın bir kenarı yukarı kıvrıldı. "Bir suikastçi öleceğini bilse bile görevinden vazgeçmez." dedim kararlılıkla.

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

Çünkü bazen..en dipteyken, hatta belki kaybolurken, biri tutup çeker seni. Hoşgeldin. O benim.

Bir kapı var. Kapının ardındaki odada, odanın derinliklerindeyse bir çocuk. Dağınık, biraz uzamış saçları ve kişiliğinin aksine daima capcanlı olan mavi gözleriyle odaya girmeye çalışan herkesi kovuyor. Ancak iki kişi daha var odada. Biri bir kadın. Belli, çocuk gözlerini bu kadından almış. Kadın odadaki daracık pencereden dışarıyı izliyor, arada da başını pencereden dışarı uzatıp ferahlıyor. Aslında kadın çocuğa benziyor, o da seviyor bu boğucu odayı. Ama bazen dışarıdakilere özenmiyor değil. Diğeri ise genç bir kız. Doğal kırmızı saçları ve hafif çilleriyle gerçekten şirin. O, ne çocuk gibi derinlere ilerlemiş, ne de kadın gibi içeri tam anlamıyla girebilmiş. Kapıda duruyor o. Hem dışarıyla, hem de içerideki çocukla iletişim kuruyor. Ve çocuk hala fark etmese de kapıda içeri girmek için bekleyen ve içerideki çocuğu gözleyen biri var. Odaya girmeyi istiyor fakat davetli değil. Ancak böyle giderse odaya zorla girecek ve kendini çocuğa kabul ettirecek gibi görünüyor. !Önemli!: Kötü çocuk ve iyi çocuk arasındaki aşkı anlatan bir hikaye arıyorsanız yanlış yerdesiniz. İlk bölümlere göz atarak bu düşünceye kapılmayın, ve farklı türde hikayelere de kütüphanenizde yer verin lütfen. Not: Tanıtımın iğrençliğine aldırmayın, saçma sapan bir çocuk yazmıştı, dört yıl önce. (Aynı çocuk hikayenin ilk bölümlerini de yazdı bu arada. Sonra biraz büyüdü ve hikayeyi bıraktı.) (|-> Benden bahsediyordum, kimse anlamamış.)

Çok eski ve çok amatör bir kitap ona göre okuyun tşkler Bebeklikten beri iki arkadaş Gerçekten sadece iki yakın arkadaşlarmı? Yoksa birileri zamanından beri içinde bir yerlerde hep o sevgisine zincir vurup doğru günümü beklemişti. Ve zamanla kendini o düşünceden uzaklaştırıp 'sevmiyorum, çocukluktu o' diyip kendinimi kandırıyordu. Kim bilir? Not: Eşcinsel hikayesidir.