Önümde ve arkamda ucu bucağı biçilemeyen bir yol vardı. Ben o yolun tam ortasındaydım. Geceye attığım her adım yeni bir düğümün ilmeklerini birbiri üzerine işlerken günahın yanık elleri vicdanın boğuk çığlıklarının üzerine örtüldü. Gün şafağın rahminden göğe düştüğünde adımlarıma adımlar eşlik etti. Geçmişin kilit giyen sandıkları, geleceğin eskizlerini en arkalara sakladı. Gece, göğe çalındı. Gecenin nabzı, kalbinden kemiklerime çarptı. 🕊 Geçip gitmesini istediğim yollar ve akıp tükenmemesini dilediğim ömürler var. Bir fotoğraf karesine sığdırmak istediğim anlar ve kadrajdan taşacak nefeslerden ibaretim. İçimde tükenmeyen kalemlerim ve ucu yanık mektuplarım var. Sesim henüz dinlemediğin bir şarkı. Ve nefesim kırık doğrulardan mutlak. Burası duygularının perdesi ve içim, ölü hayaller müzesi. *Kitabın çalınması/kopyalanması durumunda yasal işlemler uygulanacaktır** Zeynep EROL.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''