Sessizliğin çığlık attığı her noktada benim nefesim yankılanır. Her çocuğun göz yaşında , kalbimin milyon parçasından birini görebilirsiniz. Uykunuzdaki her kabusta benim gölgemi, rüyalarınızdaki her karanlıkta benim gözlerimi görebilirsiniz. Hatta şanslıysanız gülüşümdeki çaresizliği görmezden gelip gerçekten mutlu olduğumu sanabilirsiniz.   Her insan sefildir.  UYARI: KİTAP , BİR KURGUYA SAHİP OLMAMAKLA BİRLİKTE, AŞIRI TOZDA DEPRESİFLİK İÇERİR. ETKİLENECEK OLANLARIN, İNTİHAR GİBİ BİR DÜŞÜNCEYE SAHİP OLANLARIN OKUMAMASI ÖNERİLİR.

Ben bir renge sahip değilim. Siyah değilim, beyaz değilim, gri bile değilim. Rengimi ne gördüm ne de tahmin etmek için çabaladım. Yalnız saç diplerimden tutulup karanlığa fırlatıldığımı hatırlıyorum. Ha bir de, karanlığın beni yuttuğunu. Sonrasıysa siyah değil, kırmızıydı. Kan kırmızısı. Gökyüzünü de kırmızıya boyadım kendi kanımla, odamın duvarlarını kanımı akıta akıta renklendirdim. Derimin rengi kırmızı. Ben siyah değilim, Ben acıyım, acının kırmızısı.

Siyahı sevmiyorum, siyaha aşığım. Kulaklığım? Onsuz asla! Çikolata? Çekmeceler doldu. Uyku? Yumuşacık yastığım ve ayıcığım işte burada. Depresyon? Sadece hobi olarak her gece ağlarım. Bir de içimdeki Polyanna koluna jilet atıyor. Etrafına baksana yapayalnızsın. Neyse, şimdi gidip öleceğim.

*Bazen bir insanın başardığı en büyük şey; günün sonunda intihar etmemiş olmasıdır. *YENİLENDi!!

Soysuzlara diz çöktüren Soylu TÜRK IRKI