14 yasindayken yazdim ciddiye almayin he diyip gecin anisi var diye silmiyorum

Milyonlarca yıldızın içinde, iki kayıp, yaralı ve hüzünlü yıldızın birbirini bulması ile başladı her şey. Lakin yıldızlar kavuşursa çarpışırlardı, çarpışırlarsa sönerler... - Rüzgar için herkes düşmandı, özellikle babasının evli olduğu kadın. Şimdi bir de o kadının bir kızı olduğunu öğrenmişti, bu da yetmezmiş gibi artık aynı evde yaşamak zorundalardı! Elbette ki genç adam bunu kabullenemezdi, bu yüzden bir planı vardı. Fakat siz plan yaparken hayatın sizin için başka planları vardır, Rüzgar bunu düşünememişti... Toprak için ise durum farklıydı. O, kendi küçük dünyasında mutluydu. Rüzgarın aksine... Yıllarca kendisine hem anne hem de baba olan dayısı varken; ne bir anneye, ne de zengin bir hayata ihtiyacı yoktu onun. Ailesini her şeyden çok severken, mutluyken, annesinin onu yanına almasını istememişti. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, karşısında Rüzgar gibi bir düşmanı hak edecek ne yapmıştı ki? - Yaşadıkları, yaşayacakları acıdan başka bir şey olmasa da gidemeyecekler birbirlerinden... Birbirlerine çarpıp sönseler bile gidemeyecekler... Bir umut, toz taneleri şeklinde süzülürken kavuşurlardı belki birbirlerine... - Sıradan üvey abi kurgusu olan bir hikaye değildir! (İki gencinde direk öpüşmeye başladığı ya da oğlanın kızı taciz ederken aşık olması gibi...) Bu hikaye iki yaralı gencin hikayesidir. İki gencin; ailevi sorunlar yaşaması, aşkı öğrenmesi, kendilerini keşfetmesi, hayata meydan okuması, eksik taraflarını tamamlamalarının hikayesi...

Bence psikolojinin amacı, insanların neyi, neden yaptığını açıklayabilmek, insanoğlunu daha yakından tanıyabilmektir. Başkalarını tanıyabilmek için önce kendimizi tanımak gerektiğine inanıyorum.Herkesin kendini daha iyi tanıması için bu kitabı hazırlıyorum, umarım faydalı olur.Kitabımın size bir mesajı var ; "Beni okuyun , eğer beğenirseniz oylayın." Son olarak eklemek istediğim önemli bir şey var.Burada yazanları okuduktan sonra karamsarlığa kapılmayın , kendinizi geliştirmeye çalışın ve bu kitabı bilimsel bir kitap olarak görmeyin zira ben bir psikolog değilim ve merak ettiğim konuları araştırıp ulaştığım tüm bilgileri derleyip sizlerle paylaşıyorum.

Annesinden ve üvey babasından ölesiye nefret eden Nursima emire....Çok mu merak ettin okuda öğren o zaman

Okulda işinize yarayacak tavsiyeler.İyi okumalar :)

Onlar kimsesiz iki aşık.Hayat onlardan annelerini ve babalarını aldı ama ikisinede büyük bir AŞK verdi.Yaşları küçük ama,hayat onlara büyükçe bir yük verdi.Onlar sadece yetimhane aşkı olarak kalacak mı?Yoksa bu aşkları bir ömür mü devam edecek?Aşklarını ikinci kişiler mi bitirecek,yoksa aşkları ikinci kişileri bitirecek.Onların bu hikayesi kısa ama bir o kadar da uzun geçecek...

Yağmurlu gecenin soğuğu tenimize işlerken sahil kenarında yürüyorduk. Yağmurda yürümek en sevdiğim şeydi. Ne kadar mızmızlansada yürüyorduk ona baktığımda aklına dahice bir fikir gelmiş gibi sırıttı.Ve beni kendine çekip bana sıkı sıkı sarıldı .Hemen geri çekilip ona bağırmaya başlıycağımı bildiği için beni daha da çok sarıp ağzımı sıkıca kapattı ve kulağıma !doğru fısıldadı"Prensesim olur musun ?"

Öncelikle söylemek isterim ki hikayede hiç bir kurgu yoktur. Tamamen kendi hayatım. Hayır hayatım wattpad hikayesi olacak kadar güzel değil. Ya da kötü çocuk , yakışıklı , zengin bir sevgilim yok. Hatta sevgilim bile yok. Bu hikayeyi sanal günlüğüm olarak kullanacağım ve eğer okuyucu olursa onlardan tavsiye alacağım.