-Sen sonraki yıldız tanrıçası seçildin. Sızlayan kollarımı birbirine bağladım ve sırtımı buz gibi olan ekru duvara yaslayarak kafamda dönen cümlelerden birini hızlıca sordum: -Peki bunu kabul edeceğimi nereden çıkardın? Ayrıca neden beni seçtiklerinide atlamamak lazım... Yine umursamaz bir tavırla konuştu -Çünkü 7 dilek en başından beri sendeydi- Böyle durdukça daha da sızlayan kollarımı çözdüm ve artık soğuktan hissetmediğim sırtımı duvardan çektim bu sırada karşımdaki kendini kitap diye tanıtan ayrıca siması çokta tanıdık gelen adamın sözünü kestim: -7 dilek? Bana doğru büyük bir adım attı ve bir anda ciddileşti -7 dileği biliyor musun Lucy? Onu bu sefer pür dikkat izlemeye başlamıştım. Çünkü; söylediği veya söyleyeceği şeyler ilginçleşmeye başlamıştı -Hayır sadece küçükken annem bir kişiyle konuşurken bundan bahsetmişti. Gözlerini kıstı -7 dilek; 7 tane prensesin belirli bir kişiye verdikleri küçük güçlerdir. Şimdiye kadar hep yıldız tanrıçalarına verilmişti. Bu yıldız tanrıçasınında bir kızı vardı ama... Gözlerimi kocaman açarak ona baktım -Öldü mü? Kafasını hafifçe aşağı eğerek bana baktı -Ne? Hayır, o sadece seçilmedi. Oysa ki tahta çıkmaya hazırdı. Neden olduğunu bilmiyordum ama ona yavaş yavaş güveniyordum -Neden onun seçilmediğini biliyor musun peki? Göz odağını kafasını sola çevirerek bozdu -Kimse ne olduğunu bilmese de...Evet... -------------------------------------------------------- Bu hikâyeyi Fairy Tail'ı izlemeyen biri de okuyabilir:))

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.