Bir insanın sesine aşık olabileceğimi, sesini duyunca ağlayacağımı söyleseler çok gülerdim. Gülüşünü görünce nefessiz kalacağımı, yazdığı her cümleyi hatırlayacağımı söyleseler gerçekten gülerdim onlara. Biraz daha görmek için saçma sapan şeyler yapacağımı, bir bakışıyla donacağımı söyleseler kahkaha atardım. Sonra mı? Sonra sen geldin işte, hiç gitmeyecek gibi.

- 🦋 - Bir varmış, bir yokmuş masallarıyla büyüdük hepimiz. Bir çoban vardı yaramaz koyunları olan, Heidi vardı en sevdiği şey bayırda koşturmak olan... Günün birinde bir genç kızın saçları kimi insanların boylarından büyüktü! Kötü cadılar okuduk, zehirli elmaları olan! Gel zaman git zaman her kötülüğe rağmen ayakta kalmayı başaran güçlü kahramanların hayatlarına iç geçirerek ortak olduk. Ben bir masal yazdım. Bu gece uyumaya beş kala, size Gecenin Kelebekleri'ni anlatacağım. Onlar güneşin battığı yerin perileri. Gecenin kızları, altın elmaların yetiştiği bahçenin, cesurluklarıyla bahsedilen üç gardiyan perileri... Hesperid denir adlarına. Bu masalda biz onlara Benay, Kardelen ve Rengin diyeceğiz. Onlar bir varmış ve bundan sonra hep var olmaya devam edecekmiş. Çünkü cesur, korkmayan kızların gücünü kimseler elinden alamazmış. - 🦋 -

"Gel benimle." Dedi elini uzatarak. "Seni bir yere götüreceğim." "Nereye?" Diye sordum beni heyecanlandıran gözlerine bakarak. "Çok seveceğin bir yere." Dediğinde güldüm ve elini tuttum. Bir süre yürüdükten sonra önümüze kocaman bir kapı çıktı. "Burası neresi böyle?" Diye sordum şaşkınlıkla. Kocaman bir kutuya benziyordu. "Hadi, gel." Dedi ve kapıyı açıp içeriye girdi. Güldüm ve ben de içeriye girdim. Şaşkınlık içinde etrafa bakmaya başladım. O kadar güzeldi ki... Çimenlerin arasında rengarenk çiçekler vardı. Tam karşıda bir masa vardı. "İnanmıyorum." Diye mırıldandım Toprak'a dönerek. "Hayal gibi..." "Benim hayalim neresi biliyor musun?" Diye sordu ellerimi tutup. "Neresi?" Diyerek fısıldadım. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, heyacandan konuşamıyordum. "Burası." Dedi kalbimi işaret ederek. "Bana ait olan kalbin, kokun, ellerin, gülüşün, saçların, hayat bulduğum o gözlerin... Kalbinle anladım ben sevgiyi. Ellerinle tutundum hayata. Gülüşünle güldüm. Duru, her anımı, nefesimi sonsuza dek seninle paylaşmama izin verir misin?"

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

(SATIŞTA) O an, bana döndü ama yüzü yoktu. Şaşkınlıkla ona baktığımda gözlerimi kıstım, korkudan nefes alamıyordum. Başında bir pelerin olduğunu ve o yüzden yüzünü sakladığını anladığımda derin bir nefes alabildim ama korkum hâlâ geçmemişti. Ve sonra konuştu. "Gelmişsin," dedi korkunç bir sesle. "Seni arıyor." Sonra garip bir şey oldu, havalandı ve üstümden uçarken bana saldırdı. Bir el ateş sesi duyduğum zaman bilincimi kaybettim. 28 Ağustos 2014

Avcı, EPHESUS YAYINLARI aracılığıyla raflarda! Kirli oyunlar dönüyordu ve herkes bu oyundaydı. Sırlarının ardına gizlenmiş Jay Sullivan bile... Peki, bu oyunda onun yeri neresiydi? Annabelle Jefferson henüz bunu öğrenemese de, artık kendi yerini biliyordu. Asırlar öncesinden beri her şeyin merkezinde o vardı. Peki, gerçekte neydi o? Ya da kimdi? Bu soruların cevabı birilerinin bataklığı olacaktı. Ve... bakalım kimler bu bataklıktan kurtulacak, kimler tamamen dibe batacaktı? Artık karşılarında bir Av değil, Avcı vardı. - *Tüm hakları bende saklıdır!

AV, İndigo YAYINLARI aracılığıyla raflarda! * Zamanın çok öncesinden gelen bir savaş ve tüm bunlardan habersiz bir genç kız... Annabelle Jefferson, Hiddenfield kasabasına adımını attığı an bir şeylerin yolunda olmadığını biliyordu. Fakat bu kadar akıl almaz olayların tam ortasına düşeceğini asla tahmin edemezdi. Ağaçların arasındaki tapınağın anlatılmamış hikâyesi, kanlı bir tarih ve aydınlık ile karanlığın bitmek bilmez çatışması... Tüm bunların ortasında Annabelle'i, karşısına çıkan tehlikelerden koruyan ama rengini asla belli etmeyen bir genç adam: Jay Sullivan. Peki ya Annabelle'i, Jay'den kim koruyacaktı? Kendi avına âşık olan bir avcı, Yok edecek mi avını hiç düşünmeden? Ya da Koruyabilecek mi onu kendisinden? * #1 in Fantastik

Hazal, babasının ölümünden sonra annesi ve abisiyle birlikte İzmir'e taşınır. Orada gideceği kolejin sahibinin oğlunun gazabına uğrayacak yeni kişidir. Batu ve Hazal'ın birbirlerine olan nefreti ne zaman aşka yol açacak? Aşk ilk hangisini yakalayacak?

Donmak üzereyken buldum onu, beyaz teni neredeyse tamamen morarmak üzereydi. Belkide geç kalmıştım... Çaresizlik içinde çırıl çıplak soyundum ve ölü gibi yatan kadının üzerine uzandım. Bedenime yayılan soğuğa inat Azrail ile savaşmaya başladım. Bana gelen bu mucizeyi ona vermeyecektim...

Kolumdan birisinin tutup arkaya doğru cevirmesiyle neredeyse dusucektim ama beni kim cevirdiyse onun göğsünden tutunmustum.kim olduğuna bakınca gözlerim hayretle açıldı. O hala rengini cozemedigim bi çift göz tam gözlerimin içine bakiyodu. "Bırakır misiniz? " Dedim sesim haddinden fazla titrek ve masum çıkmıştı . Aferin sana ece güçlü gozukmen gerekirken tam bir korkak gibi duruyorsun şuanda. Boranin dudaginin kenarı tehlikeli bi şekilde kivrildi. Ve buda benim daha fazla korkmamı sagladı. Ama asıl beni korkutan gözlerinde sertlik ve sogukluk... "Neden" dedi yüzüme çarpan nefesinden anladigim kadariyla o da en az benim kadar sarhoş tu. "Gidicem çünkü bırakır misiniz?" kolumu kurtarmak için çırpıniyodum ama onun gücü Karşısında hiçbir etkisi olmuyodu. LANET OLASICA BI GÜCÜ VARDI.. "Gidicez güzelim merak etme" Dedi ve gözleri bi anda gözlerimden boynuma doğru kaydi. Basını biraz daha eğip kulağıma doğru nefesini ufledi. Kokumu Derince içine çekip omuz ve boyun arama bi öpücük kondurdu yine Kokumu içine çekti bir öpücük daha kondurdu. Bu yaptığına artık daha fazla dayanamayıp daha çok çırpınmaya başladım. Yüzümdeki ıslaklıkla agladıgımı anlamıştım. "Lütfen bırak yalvaririm lutfen" Diyip yalvarmaya başlamıştım ama o beni hiç duymadan işine devam ediyodu boyun arama kondurdugu öpücükleri sertleşmiş ve boynumu ıstırıp küçük bir çocugun topitopu emmesi gibi emiyodu. Bundan zevk aldıgınıda hırıltılı nefes alış verişinden anlıyodum. "Kokun beni baştan çıkarıyo" Diyip itirafta bulundu. elimi bulundugum kokteyl masasının üstüne getirip çantamı aramaya başladım ama elime geçen cam olan birşeyi iyice kavrayıp elime değen şeyi aldım bi viski sisesiydi . Hemen elimle iyice kavrayip boranin kafasına geçirdim. Bora başının acısıyla ve saskinlikla bi iki adım geriledi bende fırsattan