Stoik nienawidzi swojego syna bardziej niż największego wroga. Jego zachowanie nie spodobało się bogom. Czy po karze którą mu podarują, zmieni zdanie o Czkawce?

❝Sprawiłeś, że kwiaty wyrosły w moich płucach I chociaż są piękne Nie mogę oddychać ❞ A jego kochać się nie dało, kiedy na ironię losu, sam zakochiwał się łatwo. ℹ️#3 miejsce w zimowej edycji konkursu Splątane Nici, w kategorii romans.

Kiedy przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, teraźniejszość staje się więzieniem... Filip Graff do niedawna cieszył się opinią niezawodnego fotografa. Wszystko jednak zmieniło się, kiedy stracił miłość swojego życia. Teraz każdy nowy dzień jest dla niego wyzwaniem. Wyzwaniem, które zaczyna go przerastać. Jedna obietnica złożona przyjacielowi może odmienić jego los. Filip niechętnie rusza do schroniska, by po raz pierwszy od tragicznych wydarzeń chwycić za aparat i zrobić zdjęcia podopiecznym. Tam poznaje Ninę - młodą dziewczynę o różowych włosach, która wydaje się mu zbyt radosna. Okazuje się jednak, że oboje muszą zmierzyć się ze swoją przeszłością. Być może razem uda się im przezwyciężyć mrok, bo przecież... najlepsze wciąż musi przyjść, prawda? 💚💚💚 Za okładkę dziękuję Justyna Es - Grafik 🥹 Dziękuję!

Opowiadania o różnej tematyce. Erotyka, fantasy, obyczaj...

Raz na sto lat, gdy wszystkie sześć planet układu Saiva staje w szeregu, na odległej wyspie Xelior otwierają się wrota potężnego labiryntu. Wedle podań, jeden spośród czterdziestu-dziewięciu, którzy w siedmiu grupach, po siedmiu mężów wyruszą, a kto odnajdzie drogę do samego centrum, będzie miał prawo jednego życzenia, które to zostanie mu spełnione. * W mieście nazywanym Pograniczem odbywają się uroczyste selekcje dzielnych śmiałków, mężczyzn przynależnych wszystkim rasom Virionu. Każdy ma szansę urzeczywistnić swoje marzenie, mimo że ceną za możliwość odnalezienia Kresu, jest własne życie. Choć cel ów podobnież nigdy nie został osiągnięty, a śmierć w labiryncie poniosły setki wojowników, rzemieślników, ludzi majętnych i ubogich, synów, ojców i dziadków , chętnych nie brakuje. Na obrzeżach niewielkiego miasteczka, w bliskim sąsiedztwie garnizonu mieszka młoda ludzka kobieta, potomkini wielkich śmiałków, wspaniałych brońmistrzów i niemniej wielka marzycielka; jedynaczka i największe rozczarowanie własnego ojca. Laryiena, która miała urodzić się chłopcem, która jak jej przodkowie miała zostać mistrzem broni i zawierzyć szczęściu w selekcjach. Pomimo wielu przeciwności, dzięki pomocy zaufanych przyjaciół, przebrana za mężczyznę rzuca swój los pośród dziesiątki innych, stając się tym samym siódmym członkiem niezwykłej i z pozoru zupełnie niedopasowanej grupy. ** Okładkę wykonała: @drzwiamiwtwarz Korektą tekstu zajmuje się: @korektur

„Praca Śmierci nie jest jego ulubioną, ale nie zamieniłby jej na żadną inną." Część I zawiera: 1. Spotkać Śmierć (6/6) 2. Życie (3/3) 3. Duszoćmy (2/2) 4. Zrozum mnie (53/53) 5. Aksamitek (43/43) 6. Lot kosów (do 41/57) Tłumaczenie: UVstyle oraz Kapitan Grosik [Oryginalny komiks na tapasie u The Snipster]

Pisane dawno 2019/2021, ostrzegam przed cringem, jest szansa że kiedyś dokończę albo zrobię korektę Alan jest omegą, ukrywającą się dzięki tabletkom pod postacią bety, a Rafael to jego niczego nieświadoma bratnia dusza. Alfa gnębi go z nie do końca znanych nikomu przyczyn, nie znając prawdy. Co się jednak stanie, kiedy w końcu wyjdzie na jaw, kim tak naprawdę jest znienawidzony przez niego młodszy chłopak? *** Uwaga: mogą występować sceny przemocy, sceny 18+ (?) i wulgaryzmy Niektóre aspekty abo mogą różnić się od tych przedstawionych w innych ff, gdyż jest to obszerny temat i każdy może interpretować go nieco inaczej #1 gay - 17/10/20 & 24/01/22 & 05/06/22 & 25/08/23 ❤ #1 bl - 15/08/22 #1 przemoc - 10/10/21 #1 chlopak - 17/07/20 #1 omega - 16/10/20 & 20/01/23 #1 mpreg - 28/10/20 #1 abo - 31/07/20 #1 wolfs - 02/08/20 #1 bxb - 17/02/23 #2 lgbt - 23/02/23 #2 alfa - 11/11/21 #3 boyxboy - 21/03/23 #12 homo - 28/07/24 #16 homo - 05/09/20

Nie jest łatwo, gdy twoim klanem rządzi idiota. Nie jest jeszcze łatwiej, gdy mimo że jest się jedynym, najniższej postawionym wampirem, trzeba wszystko ogarniać i to dodatkowo z ukrycia. A najgorsze jest to, że mimo XXI wieku nadal toczyło się walki z wilkołakami. Jedni i drudzy to bezmózgie kreatury, walące się po mordzie z byle powodu. Niestety, przez swój błąd wpadłem na alfę, który podjął się próby udowodnienia mi, że nie wszyscy są takimi idiotami. Albo może wręcz oboje nimi byliśmy? nr. 1 w "bl" nr. 1 w "homo" nr. 5 w "boyxboy" ~07.05.2020 r. Serdeczne podziękowania @_Evelyn_White_ za znów cudowną okładkę A także dziękuję @i_gusia za inspirację do powstania tego opowiadania

śᴡɪᴀᴛ ʟᴜᴅᴢɪ ᴛᴏ ᴋᴏsᴢᴍᴀʀ! ᴢ̇ʏᴄɪᴇ ᴘᴏᴅ ᴡᴏᴅᴀ̨ ᴊᴇsᴛ ʟᴇᴘsᴢᴇ, ɴɪᴢ̇ ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ ᴄᴏ ᴏɴɪ ᴛᴀᴍ ᴍᴀᴊᴀ̨ ɴᴀ ɢᴏ́ʀᴢᴇ! Gdy podczas szalejącego sztormu młody tryton spostrzega płonący okręt i człowieka w niebezpieczeństwie, niewiele myśląc, postanawia mu pomóc. I nawet zrzędliwy konik morski nie jest w stanie go powstrzymać. Opowiadanie osadzone w uniwersum Małej Syrenki - pewne fakty, zaczerpnięte z animacji Disney'a, a pewne z oryginalnej baśni Andersena, inne natomiast wymyślone przeze mnie. Grudzień 2018 - Kwiecień 2021 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Praca wyróżniona w konkursie literackim „Splątane nici" (2019) organizowanym przez @glnozyce https://pl.pinterest.com/danternicholson/little-triton/ ~ ściana ze zdjęciami nawiązującymi do opowiadania

Nie mogę. Nie powinnam. Nie zasługuję na to. Jestem gruba i brzydzę się sobą. Zajmuję za dużo miejsca. Chciałabym zasnąć i nigdy się nie obudzić, ale boję się śmierci. Chcę jeść jak każdy normalny człowiek, ale muszę widzieć swoje kości, bo inaczej znienawidzę siebie jeszcze bardziej. Moja matka żałuje, że nie oddała mnie do adopcji. Ojciec w skrytości ducha wierzy w to, że nie jestem jego córką. Ludzie śmieją się z mojego trzęsącego się tłuszczu. Jestem brzydka. Jestem głupia. Jestem nudna. Jedyna rzecz, w jakiej jestem dobra, to głodzenie się, ale nawet tego nie potrafię doprowadzić to końca. Czuję się bezbronna, nie mam żadnej ochrony. Dlatego zbudowałam wokół siebie coś w rodzaju klatki, tworząc ściany z własnych kości. Patrząc w lustro nie potrafiłam dostrzec nic poza swoim obrzydliwym ciałem, którego nikt by nie pokochał, nie zwrócił na nie uwagi. Nie sądziłam, że pojawi się ktoś, kto będzie potrafił spojrzeć na mnie jak na osobę wartą uwagi. Ktoś, przy kim chociaż przez chwilę poczuję, że żyję. Ale czy tak naprawdę byliśmy w stanie wygrać z własnymi demonami? Anoreksja nigdy nie będzie moim wrogiem, jest bramą do lepszego życia. Na pytanie czy nie czuję, że jest coraz gorzej, odpowiadam: 'Nie, nie jestem chora. Wszystko w porządku'. *** Opowiadanie przestawia zachowania SZKODLIWE DLA ZDROWIA i nie propaguje zaburzeń odżywiania.