Dünyadaki en tehlikeli yer zihin, en ölümcül zehir ise düşünceydi. Her an düşüncelere esir olanlardı onlar. Onlar bakanlar değil, görenlerdi. Düşüncelerine yenilenler, zihinlerindeki altın kafeslere mahkum olanlardı. Onlar Düşünce Mahkumuydular. Farklıydılar ve bunu biliyorlardı. *Bölümler finalden sonra düzenlenecektir.

Hayatınızın küçük bir iplik parçasına çaresizce tutunmaya çalışmasını izlediniz mi? O kadar acınası görünür ki ondan nefret edersiniz, güçsüzlüğü kendinizden iğrenme hissini perçinler. İçinizden gelen, tonlarca anlam taşıyan duygularınızı iki cümleye sıkıştırmak zorunda kaldınız mı? Bir süre sonra onların anlamsız üç kuruşluk değerleri öylesine ucuz gelir ki susarsınız. Göz yummak mı? Ah, hayır sadece olanları beklersiniz. En çok neyi mi arzularsınız? Ölümü değil çünkü onun bile çözüm bulamayacağı sorunlar vardır, arkanızdan size sövenler mezar taşının altındaki soğuk, ıslak toprakta sizi rahat bırakmazlar. Ne mi kurtarır bizi? Küçük bir gülümseme... Bir umut hüzmesi... Kahrolası minik bir hayat belirtisi... Tek ihtiyacımız olan, perdelerin gizlemediği birkaç sıcak bakış...

Her acı günü, her çektiği işkence, her çaresizliği bedenine, tenine ve bakışlarına işlenmiş fırtına gözlü bir adam.Sizi yakıp yıkan, her hücrenizi geri döndürülemez parçalara ayıran dipsiz karanlığına rağmen nefesinizi kesecek, kalbinizi acıtacak kadar güzel biri.Yıllarca boş bir kabuk gibi yaşayan, intikamını, masumiyetini ve en önemlisi asla sahip olamadığı ruhunu arayan bir serseri. Ayaz Haznedar. "Şarkılara neden parça deniyor biliyor musun Safir? En ihtiyaç duyduğun anda eksik bir yanını tamamlayıveriyor bir tanesi çünkü. Sen yıldızların benim için yazdığı bir parçasın Safir, dünyamın karanlığına dayanamayıp beni terk eden ruhumun yerini doldurmak için bestelenmiş, dünyanın en güzel şarkısı." Ve bu ruhsuz serserinin kalbine dokunmayı başarabilen, Safir gözlü, kırık dökük bir melek. "Ve şimdi çal benim için Safir. Var olabilecek tüm sesler sussa bile sen, benim için çal...""

Yıl 2095 Alt Geçit adlı bir solucan deliği insanlığın sonunu getirmeye ant içmiş gibi tüm güneş sistemini yutarken Geride Kalanlar adı verilen dünyadan kaçamamış zavallı halk Alt Geçit'in soğuk ve radyasyon dalgaları ile ölümü bekliyor. Açlıkla beraber ortaya çıkan yamyamlık ve ihtiyar dünyanın son çırpınışı sayılan depremler ölümü daha da cazip kılıyor artık. Albino olan Kristal radyasyon yüzünden görme duyusunu yitirince sessiz sakin bir köşede ölümü bekliyor artık. Yaşam diye bir şey kalmadığı anda çıkagelen bir mucize uzun süredir unutulan duyguları ortaya çıkarıyor. Umut,mutluluk ve aşk.

"Sorun ellerimdeyse, problem değil. Onlardan kolayca kurtulabilirim. Eğer sorun gözlerimdeyse, onları sonsuza kadar kapayabilirim. Ama ya sorun beynimdeyse? Bunu nasıl engellerim? ...Peki ya normal olan bensem ve hepiniz eksikseniz?"

Bora’yla tanışın. O ne sportif ve kaslı ne zengin ne de bir kötü çocuk. O sadece Bora. Bildiğimiz erkek yani. | WATR Watty'14 En İyi Humor Hikayesi |