(Tamamladı.) Ben Mihriban Gökbey, Kendimi bildim bileli diyemem ama tamı tamına altı senedir adımı dâhi bilmeyen bir adamda tutukluyum. Geçtiği yerde taş üstünde taş bırakmayacak kadar öfkeli, bakışlarıyla nefesleri kesecek kadar görkemli, beni ise kalbine sığdıramayacak kadar bencildi bu adam. O, Bora Hanzade'ydi. Beni Dilhun yapan... Onu gördüğüm ilk an, onu kendime saklamak istediğimi anlamıştım. Onun bana ait olması hayal dahi edemeyeceğim bir şey olduğu halde şimdi onunla evlenecek olmam hiç de olur bir iş değildi. Kesin işin içinde başka bir mesele vardı ama benim hayata dair rengarenk umutlarım bir gecede siyah-beyaz olmuştu. Mihriban o günden sonra susmuştu. Mihriban'a susmasını öğrettiler. Mihriban üzüldü, hem de fazlasıyla üzüldü. Ama bir an olsun belli etmedi. Mihriban kimsesiz kaldığında, hayat ona acımamıştı. Şimdi hayat ona ikinci bir şans mı veriyordu? Bunu ikinci bir şans olarak düşünecek ve amcasının onu nedenini asla anlayamadığı bir şekilde istemediği evden kurtulacaktı. Mihriban, imkanların elvermediği bu hayatta kendi kahramanı olamamıştı henüz ama belki de Bora ona erkenden gelecek ve onu kurtaran kahramanı olacaktı. Bu fikir aşık bir kadın için kulağa öylesi tatlı ve inanılır geliyordu ki... &&& "Anlamıyorsun Mihriban!" Derken masanın üzerinde duran vazoyu, içindeki çiçeklerle beraber duvara fırlatmıştı. "Anlamıyorum!" Diye karşılık vererek elime geçen ilk heykeli boy aynasına âdeta gömmüştüm. "Şu an için başka çarem yok!" Ağır adımlarla karşısına geçerek odaya iki gündür getiriyor olduğunu bildiğim silahı çekmeceden aldım ve fısıldadım. "Öyleyse öldür beni." Silahı eline tutuşturarak göğsüme sabitlediğimde bakışlarındaki tüm karmaşa dağılmıştı. Gözümden süzülen bir damla yaşın ardından devam ettim. "Bu saatten sonra ne ben senin karınım... Ne de sen benim

~ spiritüeller de 1.sıradayız.... Yavuz aşkı simgelesede aşka inanmayan ve evliliğe inanmayan bi adamdı. En büyük nedenide ablasının boşanmasıydı. Şûra saf ve temizliği simgeliyordu. Gözünden haramı sakınan bi tertemiz genç kızdı. Hayali her genç kız gibi ahlaklı bi erkek ile evlenmekti. Onların çakışma noktası ne bi asansör nede bir çarpışma sonrası aşk. Onların çakışma noktası bi sinema salonun da kavgadan dolayı başlar ve o zaman anlarlar birbirleri için yaratıldıklarını... ALINTI - şûra!! Yavuz'un sesini duyunca nedensizce akıyordu gözlerimden yaşlar. - sus!!! İnilti şeklinde çıkan sesimle yavuz , cıklayıp - beni dinlemeden ne sen çıkacaksın bu odadan nede ben !! Sessiz ama bi o kadarda ürkütücü çıkan sesle korkarak - ne anlatıcan nasıl yalan söylediğimizi mi? Yoksa nasıl zevk aldığını mı? Sahte bişekilde gülerek - hayır nasıl can çekiştiğimi anlatıcam !!! Kaşlarım havalanırken - hıı ne ?? - bak bu yalan bi sene en geç iki sene sürecek sonra sen sağ ben selamet !!! Sahte bi şekilde gülüp tam bir şey diyecekken - sözümü kesme!! Dediğim gibi en geç iki sene aynı evde iki yabancı!! Zaten babaannemlerle aynı evde katiyyen kalmam çünkü bizimde özel işlerimiz var !! Hızla koluna yumruğumu geçirip, gözyaşlarımı elimin tersiyle silip - pislik !! Bana bak başta söyl- - evet evet ! Birbirimize dokunmak yasaktı!! Başımı eğerek kafamı salladım. Yavuz ayağa kalkıp kapıya doğru gitti ve kapının kolunu tutup başını omuzunun üstünden bana çevirip - ha bu arada karıcım haftaya gelinlik bakıcaz ve hafta sonu düğünümüz var ona göre !!! ♡♥♡ İKİ inatçı keçi , ve iki inanılmaz uyumlu çift... ŞurYa çifti'nin en güzel masalına siz özel konuklarımız hoşgeldiniz...

Bir hata neleri kapatabilir? (ZeyKer Hikayesidir)

Kabul etmek istemiyordum. Ben yıllardır tek başımaydım. Bundan sonra bir aileyle yapamazdım. Fakat içimdeki bu hisse bir türlü anlam veremiyordum. Yüzüme beklentiyle bakıyordu İpek Hanım. Peki benim cevabım neydi?

Instagram: azimet340 Hikaye yazım başlangıç tarihi. 07.05.22 BİLDİĞİNİZ BÜTÜN ZORUNLU EVLİLİK HİKAYELERİNİ UNUTUN. BAYILACAĞINIZ BİR HİKÂYE TOPRAK KARAKOÇ. ♡ YEŞİM HİSARLI ♡ Nefessiz kaçtım. Ölümüne kaçtım. Kahkaha ile kaçtım. Sonunda durdugum yerle geldiğim yer arası, aydınlıkla karanlık arasıydı. "Önüne baksana lan körmüsün.?" " Benimle evlenir misin.? Ve evet körüm.!" Dedi kahkaha atarak. " Ben körde olsam görebilirim." ***** "Toprak KARAKOÇ'un sözü toprakta biter." Dedi. İki adam şaşkın kala kalmıştı. Toprak ceketini çıkarıp sudyenle duran kıza giydirdi. Uzun bacaklarını dizlerinden biraz büktü. Kızın bileklerinden tutarak kendi boynuna doladı kızın kollarını. " Sarıl" Dedi. Sonrada belinden tutup kaldırarak, " Bacaklarını belime dola." Kız dediğini yaparak çocuk gibi boynuna sarıldı adamın. Yüzünü boynuna gömdü ağlayarak. Toprak ellerini kızın kalçalarının altından birbirne geçirdi. Bu sayede kızı sırtını acıtmadan taşıyabilecekti. Adamlara döndü sonra. Öfkeli bakışlarla konuştu. " Bundan sonra hepiniz karımdan uzak duracaksınız.! İçinizden birini karımın gölgesinin civarında bile görürsem. And olsunki iki kaşının ortasından vururum!" Dedi ve kucağında Yeşim'le odadan çıktı.

Bir kadın ve zor bir Aşk.. Bir adam ve zor bir Tutku.. Ece Aslan ve Ömer Parlayan zorlu bir Aşk ihtiras dolu bedenler.. Zorba bir adam güçlü bir kadın.. Gelin bu aşka birlikte tanık olalım..

Kendi karanlığının kovaladığı kaçak bir adam. Yaralı ve yardıma muhtaç. Tam her şey bitti derken karşısına çıkan bir kadın. Melek kadar iyi ve güzel. İkisinin de geçmişinde kesişen noktalar ve kucağına düştükleri aşk... Onlara bu aşkı yaşamak mı düşecek yoksa ayrılık mı olacak sonları... Gerard ve Elisa'nın aşkının karmaşık hikayesi...

Dün gece yarım bıraktığı işi tamamladı. Yavaşça dudaklarını ona yaklaştırmasını beklemeden genç kızın ensesinden tutarak kendine çekti ve tek harekette onu kendine hapsetti. Yumuşak dudakları kendi dudaklarında kaybolurken Anastasia da Leonardo da kayboldu... Anastasia artık Leonardo'ya geri dönülemez bir şekilde aşık olmuştu.

"SENİN DERDİN NE?" diyerek bağırdım karşımda beni sinir eden adama, ağlamamak için kendimle mücadele veriyordum. Ama nafile bir mücadele olmuştu. Çünkü, gözyaşlarım yine bana ihanet ederek, yanaklarımdan aşağıya süzülüyordu. Arkası dönük olan Melih, bir hışımla bana döndü ve "Ne dedin tekrarlasana" dedi. Sağ dudağı yukarıya doğru kıvrılmış, ela gözlerinde küçümseyici bir bakış vardı. "Senin derdin ne?dedim." dişlerimin arasından. aslında avaz avaz bağırmak istiyordum, ama sadece sinirden dişlerimi sıkmakla yetinmek zorunda kaldım. " Ben senin kölen değilim... Bana emirler yağdırıp durma. " Oldukça öfkeliydim ve ağzımdan çıkanı kulaklarımın duymasını isteyecek hiç değildim. Melih, hızlı adımlarla aramızdaki mesafeyi kapattı. "Ahu, hep unutuyorsun... Ben sana istediğim gibi davranırım." Ela gözleri, en koyu rengini almış tehlikeliyim diye bas bas bağırıyordu. "Davranamazsın" dedim. Cılız ve kısık bir sesle, cevap vermedi. Gözleriyle, gözlerimi işgal etmeye devam etti. Arkasını dönüp çıkışa doğru ilerledi. Nereden geldiğini bilmediğim bir cesaretle; "ASLA SENİN İÇİN GÜLMEYECEĞİM! YÜZÜMDE ASLA SANA AİT BİR GÜLÜMSEME OLMAYACAK!" diyerek haykırdım.Melih, olduğu yerde bir süre durdu. Bir anda bana dönüp, ateş saçan ela gözlerini, kahve gözlerime dikti. "Ben, bencil bir adamım Ahu. Benim için asla gülmeyecek bir kadının... Gözyaşlarını bile istiyorum." Ölüm kokan bir ses tonuyla "GÖZYAŞLARI BİLE SADECE BANA AİT OLSUN İSTİYORUM."