Bir grup baş edemedikleri çocuğu tımarhane benzeri bir kampa götürürler. Çoğu çocuk burada mutsuzdur ve kaçmak isterler.Bu Hikaye Kaçak İsteyen Birkaç Çocuğun Yaşamını anlatıyor. İyi Okumalar...

- Hanım efendi, dediğiniz yerde ceset bulamadık. Yanlış görmüş olabilir misiniz? Bana inanmıyorlardı. Sinirlenmeye başlamıştım. İki cesedin de bulunmaması biraz garipti, kabul ediyordum ama yanlış görmediğimden de emindim. - Bakın. Gördüğümden eminim. Biri saklamış olmalı. Başka mantıklı bir açıklaması yok. Sonra aklıma fotoğraf geldi. Makineden fotoğrafa baktım. Evet! Fotoğrafta görünüyordu. Sadece gölge gibi görünüyor olsalar da en azından yanlış görmediğimi ispatlardı. - İşte burada adam elindeki silahı kadına doğrultmuş. Kadın da burada. Görüyor musunuz? Söyledim size. Hayal görmüyorum. Fotoğrafı gören polis memuru şaşkınlıkla bir bana bir resme bakıyordu. Beni tedirgin edecek kadar uzun bir süre bunu tekrarladı. Tamam, şaşırmasını bekliyordum ama biraz aşırı tepki veriyordu sanki. Sonra telefonunu alıp birini aradı. - Komiserim. Burada bir bayan var. Sanırım sizin konuşmanız daha uygun olur.

Bir doğum lekesi. Dört Zamancı. Ben sıradan biriydim. Hayatım boyunca büyük beklentilerim olmadı. Kalabalıkları sevmeyen, sessiz, kendi içine kapanık biriydim. En iyi arkadaşım Essie dışında neredeyse kimseyle konuşmazdım. Kitaplar dünyam, müzik ise sığınağımdı. Ama bir gecede hayatım altüst oldu. Artık zaman doğrusal değil. Günün 25. saatinde, çürümekte olan Kara Delik adlı paralel bir boyutta, başka kimsenin göremediği yaratıklarla savaşıyoruz. Gölgeden, kâbuslardan ve açlıktan doğmuş canavarlarla. Ve tüm bu karanlığın kalbinde açılmak için fısıldayan bir kapı. Ama o kapı açılırsa? Her şeyin sonu gelecek. Biz, Zamancılarız. Dört seçilmiş. Dört zincirle birbirine bağlanmış kader. Ve içimizden biri; dünyanın son umudu, ışığın kendisi. ********** HİKAYEM REKLAM PANOSU DEĞİLDİR. BOŞUNA YAZMAYIN SİLİYORUM. ☆ ZAMANCILAR ADINDAKİ İLK VE TEK HİKAYEDİR.