Safir Mila Safkan, şu an olduğu yaşından çok daha ufakken, hayatının taşlarını yerinden oynatan bir olay yaşar ve kendini ansızın, yetimhanenin soğuk duvarları arasında kimsesiz bulur. Sahip olduğu şeyler, her ne yaşarsa yaşasın iyi kalan kalbi ve tutkuyla bağlı olduğu dansıdır. Kalbi yalnızca bir tek şey için, bale için çarpar. Ta ki ikincisini bulana kadar. Hazer Han'ı. Dans seçmelerine gittiğinde, kendisini seçen bu adamın gözetimi altında dans etmeye, müzikali kazanma hedefiyle bir kelebek gibi kanat çırpmaya başlar. Fakat, sahip olmayı istediği tüm bu başarıların yanında, ona başka bir hediye kılınmıştı. Aşk. Kendi kalbi kadar hassas, nazik bir kalp, Mila'ya yaklaştığında, bu zamana kadar koruduğu tüm savunmaları yavaşça yerle bir olur ve aşk, arzuyla, bedeninde dans eder. •yetişkin içerikli sahneler mevcuttur•

Teni kızarmış gökyüzünün, güneşi batırmadan önce dillendirdiği son ninniyim. Şafağı iki geçen gecelerde dolanırım diline, Dudaklarının kıyısında zerk eden hecelerim. Ben teni yanık gökyüzünün dillendirdiği son ninniyim.

"Ah, saçları; ölümü üzerine giyinip boğazıma sarılan saçları." Tenlerinde ateşten bir mızrak, ruhlarda yanığın asil dumanı. Alınan her solukta, almaya yemin içilen canlar vâr oldu, canlar ceset oldu. Her ceset, kanlı parmaklarla açılan mezara idam edildi, aç istekler ölümün kucağına yuvarlandı. Kaderin ağır bir tebessüm sunduğu iki ruh biraraya gelmekten kaçınamadı. Siyah saçları adamın göğsüne sarıldı, saçlarındaki şehveti adamın sıcağında vâr etti ve intikam oyunu diz üstü yere çöktü. Aşk, kadının saçlarına sarıldı. Tutku, adamın ellerinde yemin içti. "Ah, elleri; ruhumun ölüsünü üzerine giyinip bedenime sarılan elleri."

Kaderin neler getireceği, neyin hayır neyin şer olduğu belli olmuyordu çoğu vakit. Ard arda gelen tevafuklar silsilesi ise çoğumuzun elini ayağını bağlıyor hayata gözlerini daha yeni açan bebeğin bakışlarındaki şaşkınlık kadar alaşağı ediyor; bazen çaresiz ve bazen yardıma muhtaç bırakıyordu bizleri. Ama bizi diğer insanlardan farklı kılan şey başımıza gelen binbir türlü musibete karşın bir kalkan görevi gören teslimiyetimizdi. Istisnasız her olayın karşısında " VARDIR ALLAH'IN BİR BILDIĞI " gardını kuşanıyor ve her türlü yükten usulca uzaklaşıyorduk. Ravza'nın başına gelen ise tam da buydu. Kader onun için sandığının aksine çok farklı yazılmıştı. Ve o bunun farkına her vardığında sadece Rabbi'ne dua edip beklemeliydi. Ama aynı zamanda " BİZ HERKESİN RIZKINI KENDI ÇABASINA BAĞLI KILDIK" da denilmişti. İşte onun yapması gereken doğru zamanda doğru kararı verip BISMILLAH ile başlamak ve o yolda sebat etmekti. Ama bu sandığının aksine hiç de kolay olmayacaktı. 10.11.2017 ...

[Kader düğümünü istesen de çözemezsin.] Adam yüreğinin demirden hudutlarıyla, yalnız bir adamdı.Kadın çaresizliğin kıyılarında, hüzünlü bir kadın. Ve hasbelkader adamla kadının, kadınla adamın hayatları düğümlenecekti.

Ölüm! O nasıl bir boşluktu öyle? Ölümle yüz yüze gelmişti Stef. Şimdi iki seçenek vardı. Ya candı ya da canandı. Verdiği karar, canını seçerken cananını da kazandırdı. Ah... Kim derdi ki... Karanlıktaydı. Zifiri karanlık bir boşluktaydı. Ardından bir kuş kanat çırptı. Gülümsedi Stef, işte ışık oradaydı. Rabbini hissetmiş bir kalp, karanlıkta yanan bir ışığa tekabül eder. 🌷

Müslüman ve kimsesiz bir kız(Zehra), başlarda İslama karşı Hristiyan bir oğlan(Robbie) Her şey gördükleri rüya ile tanışmalarında başlıyor. Robbie'nin İslamla yumuşayan kalbi Zehra ile birleşince ortaya imtihanlarla dolu bir aşk çıkıyor. Allah aşkı, Şiir ve Beşeri Aşk üçgeninde geçen olaylar. Bir kuş ile balık birbirlerini sevebilirler, fakat yuvaları nerede olacak? - 02.02.15 --- Kitaptan Alıntılar; "Zehra ben anladım ki..." diyor "Aşk olan Allah imiş. Buz dağını geçip, kapkara bir kömüre döndüren bir tecelli imiş aşk. Kalpte küçücük bir yara imiş. Aşk öyle bir şey ki, bizler ancak onun nazarı olabiliriz. Kaynağı değil. Birbirimize karşı beslediğimiz duygusal yoğunluk aynadaki yansımalardan ibaret. Ki o yansıma da aşkın kendisi. Asıl kaynak içimizde çağlarken biz burada küçücük bir gölde oyunlar oynuyoruz. Ve ben şimdi Zehra, hissettiğim o asıl aşktan kendimi bir saniye bile ayırmak istemiyorum." Robbie "Ah gözlerine yandığım adam. Kalbindeki derinlerde boğulduğum çocuk. Göremiyorsan içimdeki yangınımı, kuyuya git. Yusuf şahit! Yakub şahit! Tecellisi kimmiş aşkın gör! Neymiş sevda? Züleyha'ya sor. Ben sınanmış ve sınanmakta olan bir kalbin sahibiyim!" Zehra.

"Allah ismi elifle başlıyordu. Müslüman olmanın ilk şartı kelime-i şahadet de elifle başlıyordu. Efendimiz aleyhisselama getirdiğimiz salavat elifle başlıyordu. Euzu besmele elifle başlar. Allah'ın ilk emri,ilk ayeti İkra,elifle başlar. Kuran'ın başı Fatiha,elifle başlar. En değerlimiz namaza "Allah-u ekber" diyerek başlarız,o da elifle başlar. Aynı şekilde selam verirken de "Esselamü aleyküm ve rahmetullah" deriz,elifle başlar. Şükrederiz "Elhamdülillah" deriz,elifle başlar. İlk insan Hz.Adem'dir,ismi elifle başlamıştır. Yine Efendimiz miraçta Rabbimizle kelama tahhiyatla başlamıştır ve o da elifle başlar. Sonuç olarak elif bir felsefe oldu benim için.Elif gibi olmalıdır insan dimdik ama diklenmeden,gönlünde vavı taşıyarak."

Sahi, sevdiğin imtihanın olur muydu? Ve bir gün, o imtihanın ellerinden kayar mıydı? Yüzünde bir gülümsemeyle veda edebilir miydin sevdana? Hiç sevmemiş gibi. Ettiğin duaların O kişi için kabul olunmadığını, dualarının tecellisini başkasında gördüğünde ne yapardın? Teslimiyet. Nasip. Onun için ettiğin o güzel duaların başkası için kabul olduğunu nereden bilebilirdin ki? İşte bu sevda... Ne bir şehvet ne bir arzu. Bu Allah'ın ve Resulullah'ın razı olacağı bir sevda. Öyle olması gereken bir sevda. Tevekkül. ''Hayatının her köşesinde bulunduğun insan seni fark etmezken, hayatının her köşesinde olanı fark edemiyorsun Betül" dedi Ömer. Anlamamıştı... Hem de hiçbir şeyi... Sevda çok garipti ve ağır bir imtihandı...