"Senden son bir şey isteyeceğim." dedi. Gözleri kırmızıydı. Ama bakışı hâlâ netti. "Ben olmayacağım artık..." Bu cümle artık gerçekti. Kaçamıyordum. "...ve kendine o kadar dikkat edeceksin ki tırnağın bile kırılmayacak." Bu bir rica değildi. Bir vasiyetti. "Kendine o kadar dikkat edeceksin ki gözünden tek bir damla düşmeyecek." Ben zaten ağlayamıyordum. "Olur da gözünden bir damla düşer..." Yutkundu. "...olur da tırnağın kırılır..." Parmakları yüzümden boynuma kaydı. Sanki nabzımı hissediyordu. "İşte o zaman benim kemiklerim sızlar."

Ellerimi raflarda gezdirip kitaplara baktım. Tüm kitaplar özenle dizilmişti. "Kıraç burası harika, galiba ömrümün sonuna kadar burada kalabilirim." "Kalabilirsin." O karşımdaki sallanan sandalyeye oturup bana bakmaya başladı. Ben de yanına gidip oturdum. "Kafeye geldiğin zamanlar burayı kapatıyor musun?" "Hayır, Ali var burada çalışıyor. Ona bırakıyorum." Kafamı olumlu anlamda salladım ve aklıma gelen soru ile ona döndüm." "Peki böyle huzurlu bir yere sahipken neden sürekli kafeye geliyorsun Kıraç?"