Bizleri hayata neler bağlar? Güzel bir ilişkiniz vardır, arkadaş çevreniz iyidir. Hayatın ebesine girebilecek kadar hayattan zevk alabiliyorsunuzdur, güzel bir de aileye sahipsinizdir. Sizi siz yapabilecek bunun gibi temel ihtiyaçlar. Peki, sizi hayattan kopartacak, hayattan soğutacak neler olabilir? Sevgilinizden ayrılmışsınızdır veya hiç sevgiliniz olmamıştır. Arkadaş çevreniz berbattır, ailenizle aranız kötüdür, anneniz, babanız veya bir kardeşiniz bile yoktur. Yada gerçekten şansızsanız bir piç bile olabilirsiniz. Evet, gerçek anlamda bir piçlikten bahsediyorum. Anneniz bir fahişe olabilir ve siz de bilmem kaçıncı ilişkisinden peydahlanan, babası belli olmayan bir piç olabilirsiniz. Gayet normal bir durum aslında. Herkesin başına gelebilecek, gayet normal bir durum..

Biri 'Gitme' demek istedi... Ama gururu sayesinde sustu. Diğeri ise 'Gitme' kelimesini duymak istedi... Ama sanki bir anda sağır oldu. Bir ayrılık geleceğe dair neler doğurabilir? Hadi gelin bunu hep beraber görelim :)

YAĞMUR kadar güzel yüzün ⛆

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

Sana demlenen şiirler var

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...