30 in #GENERAL FICTION 28.11.16 *Kitap oldu* Genç kız elindeki kolileri güçlükle taşırken kendisi yaşlarında esmer bir kız ona yaklaştı. "Merhaba, Oya ben. Mahallemize hoş geldin! Anlaşılan yalnızsın?" Anlayışla başını salladı genç kadın. "Memnun oldum Oya. Mahalleniz çok güzelmiş, tıpkı adı gibi," diye mırıldandı kız. Oya içtenlikle gülümsedi. "Merak etme yakında yalnız kalmazsın." Genç kadın şaşırdı. "Neden?" "Çünkü çok eski bir rivayete göre âşıklar mahallesinde oturan hiç kimse bekar olmazmış. Ya mutlu bir evliliği olurmuş yada birbirine âşık, sevgililer. Buraya gelen bütün bekarlar en geç iki seneye evlenmişler. Benim de sevgilim var mesela. Yakında seninde olur. " Böyle şey mi olurdu? Herhalde saçmalıyor diye düşündü genç kadın. "Saçmaladığımı düşünüyorsun değil mi?" Kız, acaba sesli mi düşündüm, diye geçirdi aklından. "O zaman önce kolileri yerleştirmene yardım edeyim sonra da bana geçip yemek yiyelim ve sana birkaç şey anlatayım, tamam mı?" Olumlu anlamda kafasını salladı genç kadın. "Bu arada adın neydi?" Doğru ya, adını söylemeyi unutmuştu. Bu kızın neşesi oldukça bulaşıcıydı. "Adım, Cennet."

(Hikaye yarım kalmış hikayelerimden birisidir. Okuyacaksanız lütfen bunu göz önünde bulundurun. İyi okumalar.) Hisar şehrinde tüm ülke tarafından tanınan birisi yaşar. Annelerin çocuklarına yatmadan önce anlattığı korku hikayelerinin baş karakteri. Gölge... ''O lordun konağında yaşar, konaktan doğduğundan beri çıkmadığı söylenir. Ama herkes bilir. O onun adını karanlıkta anacak kadar aptal olanlar için gelir.'' 8 yaşında bir çocuğun geçmişi ne kadar gizemli olabilir? Bir çocuk ne kadar güçlü olabilir? Peki bu güç için ne tarz bir bedel ödedi? Büyülü bir dünyada suçluların peşinde koşan bir çocuktan bahsedelim. Bakalım neler yaşamış. Bölümler 800+ kelimeden oluşmaktadır. İyi okumalar...

Onların hikayeleri yeşil ve beyazdı. Yeşilin en koyu tonuydu Giray. Beyazın en saf haliydi Mican. Her zaman ölümün kıyısındalar onlar. Ölümlerin yaşandığı iki yer ;hastaneler ve dağlar. Her yaşam mutlu değil, her ölüm hüzün değildir. 10.01.2016: #25 in Romantizm

Eğer isimlerimizin kaderimizi etkilediğini düşünmüyorsanız, benimle tanışmamışsınız demektir. Ben Yankı. Ya da Bay Yanık. Bilemiyorum artık. 24022016

"Selvi boylum,turuncu kafalım benim."

Karadeniz'in mahalle sıcaklığı uğruna yanan odunlardı onlar. Erkekleri kütük, kadınları daldı. İnadı kemer diye bellerine bağlamış, gücü zırh diye kuşananlardı. Sadece sevdiklerine karşı çıplak kalmayı kabullenmiş kalplerdi. ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! ¡! Platonik teşhisi konulmuş bir kızın, virüsü olan adamla tedavi sürecidiydi bu satırlar. Her bir kelime hap tanesiydi sevmeye muhtaç gönüller için. Ben mi? Bende bu hikaye isimli hastanenin doktoruydum işte. Randevuya gerek yok, kapıyı çalıp girmeniz yeterli... *Argo içerir!

Sizler kahve sever misiniz bilmem ama ben çok severim. Hiç çay içmeyen biri olarak, bir kahve hikayesi daha yazdım... Hem 2000 takipçi için, hem de ekim ayı hikayesi bir arada... Bu kez ilk aşklar yerine ikinci bahar tadında... Yalın bir hikaye... elbette kısa... hatta tek bölüm... İkinci aşkı yakalayacak şansı bulanlara gelsin... Keyifli okumalar...

Yanlış anlamadan doğan bir hata ve getireceği sorunlar onları karşı karşıya getirdi. İlk izlenim kesinlikle etkilenme değildi. Yalnız bilmedikleri şey bu birbirlerini son görüşleri olmayacaktı. ... Almina sadece o merak ettiği ülkesine giderek orada çalışmak istemişti. Gazetecilik en büyük hayaliydi. Tabi işe girdiğinde ilk görevini yapmak isterken ortalığı karıştırmasa daha iyi olurdu... ama hey! Bunun tek sorumlusu egosunun verdiği kibirle açıklama yapmaktan kaçınan kaçık patronuydu. -Pis kan emici! Başına gelenler keşke bu kadarla kalsaydı. Felaketler yanında aşkı da getirdi. Bari işe kalbi karışmasaydı.

Peri masalı gibi başlayıp artan bir gerilimle okuyucuyu şaşırtan modern bir aşk hikayesine hazırlayın kendinizi. Güzel ve özel yetiştirilmiş nadide bir genç kadınla, zengin ve yakışıklı genç bir veliahdın aşkına şahitlik edeceksiniz. Ancak şu çağda güzellik-yakışıklılık yetmez, akıl, fikir, pratik zekâ, eğitim, kültür, insaniyet ve sağduyu da pek gerekli... Bunların hepsi İnci'de fazlasıyla var. Yiğit'te de var. Yiğit'teki yegâne eksiklik, tek kadına bağlanma ve adanma becerisi. İnci'ye bir bağlansa bırakamayacak ama fiziki etkilenime rağmen çeşitli sebepler ve yanlış anlaşılmalar nedeniyle birbirlerini tanıma fırsatını bir türlü bulamazlar... Oysa arkadaşları, kaderleri ve geçmiş hayatları onları görünmez bağlarla birbirine bağlar... İkisinin de çok benzer yönü var aslında. Örneğin her ikisi de erken yaşta anne babasız kalmış, yine de korunaklı sırça fanuslarında rahat bir yaşam sürmüşler. Ancak ne yazık ki bu sırça fanuslar karşılarına çıkacak intikamcı melekler tarafından tuzla buz edilecek ve aşkları bir nevi sınava tabi tutulacaktır. Çevrelerindeki aile üyelerinin ve arkadaşlarının da yan hikâyeleri ile zenginleşen bu modern aşk hikâyesi farklı aşamalardan geçerek ve taraflarına bedeller ödeterek devam eder. Acaba mutlu sona ulaşabilecekler mi? Keyifli okumalar.

"Ben seni affettim Sinem, sende kalbini kıran Yusuf'u affet. Gitmek zorunda kaldığın için elim kolum bağlı, ne zaman istersen söyle yanına gelirim. Tamam mı?" Neredeydi o asabi Yusuf? Yusuf, hasret kalacağı bu kokuyu derin derin içine çekerken, Sinem Yusuf'un duygularından habersiz sarıldıkça sarılıyordu ona. Kopmamak ister gibi, Yusuf'un yanlış anlamasına mahal verecek gibi. Azıcık daha sarılsa Aşık diyeceği kadar duygu yüklü bir sarılmaydı bu. Dışardan bakan iki aşığın vedası derken, Yusuf'un içi yangın yeriydi. Uçağın kalkacağını anons eden kadın sesi, ayrılık çanlarını çalmıştı. Sinem, Yusuf'tan ayrılırken, aklında olan en önemli şeyi söyledi. "Yusuf'um sana emanet Yusuf, senden tek istediğim bu. O'na iyi bak."