Hayal kırıklığı ile omuzları silkelendi. "Boşver! Sormadım farzet." Göğsümün ortasına koca bir taş oturduğunu hissettim. Ne dillenen,ne de ufalanan cinsten... Art arda cümleler sıralayıp hislerimi bir parça dile dökebilirdim de aslında. Yapamadım. Onun hakkında sayfalarca düşünebilir,satırlarca yazabilir,kazanlarca öfkelenebilirdim. Ama iş iki kelime etmeye gelince,sesim; içimdeki kalabalığın öfkeli uğultusunda eriyip kayboluyordu. Terk edilmeyi kabullenememişliğimin çatlaklarından derimin altına sızan ve zamanla içimde coğrafya coğrafya dağılan ne idüğü belirsiz kalabalık... Yalnızca gitmemişti. Ruhumu,kalbimde açtığı koca Yusuf kuyusuna atmış,beni sonsuza kadar oradan kendime sarkmakla cezalandırmıştı.