Tanıştığı herkese farklı çiçek isimleri ile kendi tanıtan bir kız... Eski bir kemanist. İnsanların ruhuna ait melodileri duyduğu için delirmek üzere olan bir adam... Bu satırlar iki gencin hayat ödevidir.

Güneş uyudu... Ruh kemikden ayrıldı. Simyacı taşları dizdi ve güneşe haykırdı. Ruh döndü kemiğe, kıyamet yaklaştı.

K: O mezuniyete geleceksin. Ayçiçeği: Asla. K: Dinle. K: Çünkü o zamana dek seni bulmuş olacağım. Ayçiçeği: Bak işte şuan sesli güldüm. Ayçiçeği: İmkansız. Ayçiçeği: Benim hakkımda bir kaç gereksiz şey dışında hiç bir şey bilmiyorsun. K: Dene ve gör. ~Düzenleniyor~