Almanya'ya gitmemle hayatımın degismesi, neredeyse ayni anda oldu. Yeni okuluma alısmak bir yana bir de evde beni bekleyen bir cocuk vardi. KUZENİM!

"Sen annemin istediği gelinin tam zıttısın. Boyama tahtası bir yüzün, sarı olan boyalı saçların, beyaz bir tenin, çılgın ve kıpır kıpır bir kişiliğin var...Ha birde bakire değilsen tam da annemin istemediği gelin tipine uyacaksın. Bakire değilsin değil mi?"

“Ben Zayn,” dedi sonunda. Gözlerimi irice açarak bana uzattığı ele baktım. Ne yapmak istiyor olabilirdi? Boğazımı temizleyip, bir şekilde ona iyi görünmeye çalıştım. “Ben de, Effie.” Anlam veremediğim elini boşta bekletmek yerine uzanıp, kucağımda birleşmiş ellerimden tekini tuttu. “Seninle oynayabilir miyim?”

Bir isim. Ne kadar zor olabilir? Tek bir sözcük hayatınızı ne kadar değiştirebilir? İşte bu, dedi içimdeki ses heyecanla. Araz de ve mutlu ol. Eğer biriyle olacaksan bu Kerem olmalı, dedi vicdanım. Bence biraz zaman istemen daha mantıklı olur, dedi hala düşünebilen yanım. Peki siz benim sevgili dert ortaklarım; sizi hak edenle mi sizi mutlu edenle mi birlikte olurdunuz? Ben mi? Ben biraz bencilim galiba. Sıradan bir kötü çocuk-iyi kız hikayesi değil, bu hikayede kötü görünen çocukların aslında kötü olmadıklarını anlatmaya çalıştım. Aslında, o gibi çocuklar hepimizden daha kırılmışlardır. Umarım beğenirsiniz, sizin için yazıyorum. Teşekkür ederim :)