Nje mister per tu zgjidhur... Pellgu i gjakut shtrihej pergjate dyshemese se shtruar me pllaka. Dhoma gjendej e mbushur plot me police duke nisur me verifikimin e vrasjes. Trupi i pajete femeror puthitej per dyshemene e ftohte duke mbajtur syte e ngrire, te palevizshem. Jashte mureve te asaj dhome, degjoheshin te qara e vajtime te shumta. Ate nate te erret, dikush kishte vrare nje vajze mjaft te re, duke tronditur shume njerez, duke prishur qetesine dhe gezimin qe ajo nate paraqiste. Tashme kishte ndodhur dhe cdo gje ishte shnderruar papritmas ne dicka te mistershme, te pergjakshme. Ishte nje ceshtje per t'u zgjidhur : Kujt i perkisnin ato duar qe kishin shtene pa meshire mbi trupin e vajzes ? #5 in Generalfiction

Kujtonte qe ate mbremje kish enderruar per fusha te gjelberta, qiej te kalter e njebriresha fluturues. E fundit enderr femijenore, e fundit enderr e bukur sepse me pas kish patur vetem makthe, makthe qe sfidonin realitetin e kurre nuk triumfonin mbi te sepse makthi me i keq ishte ai ne te cilin zgjohej cdo mengjes - ose cdo pasmesnate.

#08.03.2017 Ajo mund te jete gjithçka perveçse e embel dhe e brishte. Me nje milion arsye per t'ju arratisur botes, ne kerkim te ajrit, te lirise, te paqes se munguar nder vite. Edhe atehere kur mendon se i ka arritur synimet e saj, jeta e godet serish, me nje intesitet shume here me te forte se me pare... ose, ndoshta me te njejtin intesitet, por ajo nuk eshte me si dikur... e forte per te perballuar gjithçka. Ai... i harruar ne nje bote qe nuk i perket. I fiksuar ne te qenit "i pari" ne gjithçka. Kur ata do te perplasen, shume mure te ngritura rreth qenieve te tyre do te shkaterrohen. Sepse ata sebashku jane nje uragan i vertete qe shkaterrojne gjithçka çfare gjejn para, por jo aq te zot sa per te shpetuar veten nga "uragani i tyre" ...Te qenit i pari eshte vetem kenaqesi qe shijohet ne nje çast shume te shkurter. Te qenit i fundit ka me shume vlere, sepse shijon shume gjate... aq sa te thithesh grimcat e fundit te oksigjenit...