"Züleyha için herşey 'Yusuf' olmuştu, güneş doğdu demezdi 'Yusuf' geldi derdi. Gece çöktü demezdi 'Yusuf' uyudu derdi.." Züleyha, 15 yaşındayken tutuldu bu sevdaya. Yusuf evin kahyasının yakışıklı oğlu. Züleyha ise Zülfikar Ağa'nın ay yüzlü kızı. İmkansızdı biliyordu Züleyha, ama körpecik yüreği vurulmuştu bir kere. Yusuf kaçtı, Züleyha kaçtıkça kovaladı. Ta ki Yusuf'un yüreğinde yerini alana kadar... Aşk sandığın kadar değil, yandığın kadar Züleyha..

Sen benim görmek için bakmaya gerek bile duymadığım ezberimsin.

Bir evliliği ayakta tutan yegâne güç; adamın sevdası, kadının bu sevdaya sarılışıdır. Mutluluğun formülü birbirine sevmekte saklıdır. Bu formülü bozacak günler Eroğlu konağının kapısını çalıp içeri buyur edilir. Bebek hasretinin tutulduğu konakta KUMA rüzgârı eserken kaosa doğru sürükleyen fırtınaya iki kadın, bir adam tutulur. Hayat ters köşeden vurarak bebeği olamayan yıllarca bu eksikliğin acısını pervasızca çeken, hastaneden hastaneye koşuşuna, umut etmekten ve istemekten yorulmayan kadının hayatına kuma gölgesi düşürür. Karısının bebeği olmadığı her gün aşkı daha sağlam ayakta dururken seven adamın duygularını ve aklını yitirecek kâbus gerçekleşir. Kokladığı gülün üstüne bir kır çiçeği yerleşir, bu çiçek tohumunu verir ve sevdaya tutulmuş adamın kalbi ikiye bölünür. Konağa düğünsüz derneksiz üzerinde bir gelinlikle kapıdan içeri alınan kadını beklediğinden daha zor bir hayat, beklemediğinden daha kötü bir evlilik gerçekleşir. Zorlu sınavlara tabi tutulur, aşk ve sevgi yoksunu bir evlilikte ayakta durmaya çalışır. Kocası tarafından merhamet dilenen kadın halini alır. Sevda bir kadında tutku bir kadında aynı çatı altında zorlu yaşam sürdürülür. Arafta kalmış bir adamın, bu adama bağlı iki kadının yaşamı zorlu serüvenlerle akıbeti belli olmayan sona doğru giderler. Ateş düştüğü yeri yakar KUMA gelir. Hasreti kadın dindirir bebek doğar. Adam ikiye bölünür. Ve aşkı hangi kadın alacak sorusu akılları alır. Ben Ezo; üzerine kuma gelmiş kadınım. Şimdi sığındığım limanım kocamın kalbindeki aşkım. Ben Şerwan; bir kadının hayatını kalbine alan, bir kadının hayatını omzuna alan adamım. Ben Beritan; kuma giden kadınım. Benim tek dünyam kucağıma aldığım bebeğim.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

eqer voteler ve yorum yaparsanız sevinirim. Göre yapmiyorsaniz bir şey demem Manaya varmaniz beni mutlu edecektir

Bu kitapta ki çoğu söz bana ait,alıntı yaptığımda belirteceğim.Sözleri alabilirsiniz ,lütfen oy ve yorumlarınızı eksik etmeyin. ~İyi okumalar.~ 15.06.2016

Eyvallah

UMARIM BEĞENİP OKURSUNUZ SİZLERİ ÇOK SEVİYORUM Not:KÜÇÜK ŞEYLERİN ÖNEMİNİ ANLATIYOR