Boşanan bir çift birlikte kurdukları işlerini ayrılmalarına rağmen devam ettirmek zorunda kalır.

Bir yanda mükemmel zır deli ailem, diğer yanda imkansızca tutulduğum ama benden nefret eden kadın. Söyleyin bana, sorun bende değil di mi?

"Senden ne istedi?" Ellerini kollarımın iki yanına koyup beni duvardan ayırdı. Benden bir cevap alabilmek için doğrudan gözlerime bakıyordu. Endişeliydi ama kelimelerinin altında yatan öfkeyi de hissedebiliyordum. "Para." Ellerinden birini omzumdan çekip boynuma getirdi. Parmaklarını az önce Greg'in kaba ve büyük ellerinin olduğu yerde kibarca gezdirirken gözleri de endişeyle parmaklarını takip ediyordu. Yakınımda değildi. Vücudu vücuduma değmiyor ya da nefesi dudaklarıma çarpmıyordu ama boynuma dokunan parmakları bile tüm vücudumun alev alması için yeterliydi. "Seni evine götüreceğim. Ailenle konuşup güvende olduğundan emin olmak istiyorum." Tekrar gözlerime baktığında kafenin arka sokağını aydınlatan ışık sayesinde parlayan yemyeşil gözlerinde bir kez daha benim için duyduğu endişeyi görebilmiştim. Kalbimin Greg'ten korktuğum zamanda olduğundan daha hızlı atması normal miydi?

'ÖLÜM ile YAŞAM' arasında bir çizgideyim Onca lafın arasında küfür gibiyim Sanırım bitti barışamayız Bundan sonra... Koca yılın anısı bir anda nasıl sileyim? Yine yakama yapışır mı mesafelerin? Canımı kimseler acıtamazdı Senden fazla... ... "Bana bir kere bile beni sevdiğini söylemedin.." dedim sessizce. Lisa dolan gözleriyle gözlerime baktığında gülümsedi. "Bana sağır mıydın Jennie? Bana kör müydün Jennie? Sana olan bakışımdan, hareketlerimden, sözcüklerimden anlamadın mı Jennie?" Çenesi titremeye başlarken bakışlarımı gözlerinden kaçırdım. Tek eliyle gözlerini kapatıp arkasını döndü ve birden yerde duran spor çantasına tekme attı. Tekrardan bana döndüğünde gözlerinde acı, kırgınlık, sinir... hepsi bir aradaydı. "Bekledim!" diye bağırdı bir anda. "Hep seni bekledim. Bir an bile umutsuzluğa düşmedim, hiçbir zaman anlamadın seni sevdiğimi, belki de anladın... Anlamasan bile hep sevdim, sen hep benimleydin!" Eliyle kalbini gösterdi. "Buradaydın..." Sesi odayı inletirken elimle ağzımı kapayıp kafamı eğdim. Sessiz hıçkırıklarım sessizliği bozarken derin bir nefes aldığını duydum. "Tuhaf olan ne biliyor musun Jennie?" dedi nefesini verdiği sırada. Gözlerimi kaldırıp gözlerine baktığımda gözünden düşmek üzere olan bir damla yaşa odaklandım. "Sırf senin yüzünden canımın bu kadar yanmasına rağmen. Kalbimi paramparça edip bir kenara atmış olmana rağmen... hiçbir zaman yanlış insan olduğunu düşünmedim." ... UYARI ! : G!P konulu bir fic olduğu için rahatsızlık duyacaklar okumasın lütfen.

Tamamen hayal ürünüdür.

"Korkunun olduğu yerde aşk yoktur. Cesarettir sevmek. Düzenlere, oyunlara, kötülüklere meydan okumaktır. Sevmek; uzaklaşmaktır yalandan, bencilliği hiçe saymaktır." Yüzünde yarım bir tebessüm. Dudağının kenarı hafifçe kıvrılmış. Bir anlığına da olsa onun hoşuna gitmiş olmak bile çok kıymetli benim için. "Ağladıkça o güçlenir içimizde. Akmaz, gözyaşı değildir sevgi. Kuş değildir uçmaz, çiçek değildir koklanmaz. Bitmez çile değildir. Ne desen o değildir sevmek..." Yüzündeki gülümseme iyice genişlediğinde o gülümsemeyi solduracağını bildiğim sözler çıktı dudaklarımın arasından. "Çok iyi biliyorum karnımda uçuşan sayısız kelebekleri Zehra. Sen yaşatıyorsun onları. Sen varsan uzuyor ömürleri. Yoksan belki bir gün."

***

"Başın dik bir şekilde hayatını istediğin gibi yaşa Erna, ben gölge misali seni takip edecek ve ihtiyacın olduğunda yanında olacağım."