Bir şiiri andırır bana hayat. Bir şiirin mısraları gibi kafiyeli,uyaklı ,redifli... Nasıl yakışıyorsa uyak şiire,nasıl bir haz uyandırıyorsa kafiye ve nasıl düzenliyse redif şiirde, bizde tıpkı onlar gibi olmak isteriz. Işimiz hep yolunda gitsin ister.; düzenli, huzurlu ve bir o kadar da mutlu bir yaşam sürmek isteriz. Bir şiir gibi dolu dolu yaşamak isteriz;hüznü,mutluluğu,sevmeyi,sevilmeyi. Bazen olur fazla kaçırırız duygularımızın dozunu,haddinden fazla yaşarız. Bir beden nasıl kaldırır,nasıl hazımsar demeden düşünmeden yaşarız. Nasıl olsa biz özgürüz,istediğimizi yapmak hakkımız diye düşünürüz. Bu hakkı kendimizde buluruz. özgürlüğümüzün sınırı olduğunu hiç hesaba katmayız. Halbuki bir müslüman benim özgürlüğüm rabbimin dur dediği yerde biter dese,bu dünyaya bidaha gelmeyecegiz onun için rabbime layık bir kul olmalıyım dese huzurda ,mutluluk ta düzen de nasıl yerleşir hayatımıza. Bir şiir deki kafiye gibi olmak için düzeni istemek değil düzeni sağlamak gerekir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Bazen gülmekten ölmektir hayat, bazen dayanılmaz o acılarının sancısından ölmeyi isteyip de ölememektir. Yalnızlığa alıştığını düşünürken hiç beklemedik bir anda, kalbini yerinden çıkartacak o yüze aşık olmandır bazen.

Ben,"Senin Adın Yanlızlık" dedim. İnsanlar yazım yanlışı var dedi. Oysa bilmediler ki orada bir yazım yanlışından çok yaşam yanlışı olduğunu. ------------- Ölü bir adam gülmez sevdiğim, hele de eksikse, eksik bırakılıp yalnızlaştırılmışsa. İyi okumalar. Not:Alıntı yaptığınızda altına adımı yazarsanız sevinirim. Kapak tasarımı için; Zeynep Can'a teşekkürler.